บทที่ 610

“เป็นบ้า? ปัญญาอ่อน? หรืออาจจะทั้งคู่? ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ฉันจะทำลายเขาหากฉันไม่ได้เขา!”

ฉันตะโกน “เธอมันบ้า!!”

ฉันรีบวางสายเกวนและโทรหาทัคเกอร์ เขารีบจัดการหาที่อยู่ของดิกสัน และส่งเขาไปโรงพยาบาลทันที

เมื่อฉันไปถึงโรงพยาบาล ดิกสันนั้นหมดสติ เขามีบาดแผล พร้อมกับรอยแผลมากมายทั่วร่างกาย มันมีกระทั่งรอยบาดที่แก้มเขา!

ฉันโมโหเมื่อได้เห็นเขาอยู่ในสภาพเช่นนี้

“เกวน เวิร์ทอยู่ที่ไหน?”

“เราจับเธอไว้แล้วครับ รอเพียงคำสั่งจากนายท่าน!”

ดวงตาฉันแดงก่ำขณะออกคำสั่ง “พาเธอมานี่!”

ดิกสันตื่นขึ้นมาตอนที่ฉันพูดเช่นนั้น

เมื่อฉันเดินเข้าไปที่ห้องของเขา เขาก็ลืมตาอยู่แล้ว ทว่าเขามองไปรอบ ๆ ด้วยความหวาดกลัวในแววตา เมื่อเขาเห็นฉัน เขาก็ขดตัวราวกับเด็กขี้กลัว เขากลัวสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย และหวาดกลัวคนแปลกหน้า

เมื่อฉันได้เห็นชายที่ปกติแล้วร่างใหญ่แข็งแรงอยู่ในสภาพเช่นนี้ ฉันก็เดือดดาลไปด้วยความโกรธ!

ไม่เพียงเท่านั้น ฉันรู้สึกหดหู่และเศร้าแทนเขา ฉันไม่อยากจะร้องไห้ แต่ก็ไม่สามารถกลั้นเอาไว้ได้

ทำไมเขาถึงกลายเป็นแบบนี้?

แม้เขาจะเคยทำให้ฉันเจ็บปวดหลายครั้ง แต่มันก็เป็นอดีตไปแล้ว อย่างไรก็ตามความสัมพันธ์ของเราก็ได้กลายเป็นความหลัง เขายังคงเป็นชายที่ฉันเคยรัก อดีตสามีของฉัน ฉันยังคงหวังว่าเขาจะมีสุขภาพร่างกายที่ดี!

ฉันเรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่นุ่มนวลและอ่อนโยน “ดิกสัน”

เขาผวากับเสียงฉัน ก่อนจะถามอย่างแผ่วเบา “ใครคือดิกสัน?”

น้ำตาฉันไหลอาบแก้มในขณะที่อธิบาย “ชื่อของคุณก็คือดิกสัน”

เขาชี้ไปที่ตัวเองและถาม “ชื่อผมคือดิกสัน?”

ฉันพยักหน้า “คุณจำอะไรได้อีกไหม?”

ดิกสันดูย่ำแย่ด้วยผมสีดำที่ยุ่งเหยิงของเขา เขาชี้มาที่ฉันอย่างกลัว ๆ และถาม “คุณเป็นใคร?”

“ฉันคือแคโรไลน์ ชอว์ เพื่อน... เพื่อนของคุณ”

เพื่อเป็นการชั่วคราว ฉันจะเรียกตัวเองว่าเป็นเพื่อนของเขา

ฉันเดินเข้าไปใกล้ ๆ หวังจะตรวจดูรอยบาดที่แก้มเขา ทว่า เขากลับขดตัวในทันทีเพื่อหลีกเลี่ยงฉัน เมื่อฉันเห็นเขาในสภาพเช่นนี้ ความสิ้นหวังก็เกาะกินหัวใจของฉันอย่างรุนแรง!

“นายท่าน เราพาตัวเกวนมาแล้วครับ!”

เสียงของทัคเกอร์ดังมาจากนอกห้อง ฉันหันไปหาเกวน เธอยังคงยิ้มแม้จะอยู่ในสภาพที่น่าอาย ฉันโกรธมากกว่าเดิมเมื่อเห็นเธอยังคงยิ้มอยู่แบบนั้น ดังนั้นฉันจึงตบไปที่ใบหน้าของเธอ!

แต่เธอกลับไม่ได้เกรงกลัว รอยยิ้มของเธอไม่ได้จางหายไป ฉันตบเธออีกครั้งด้วยความโกรธ