บทที่ 622

ฉันเดินเข้าไปในห้องฉุกเฉิน และเห็นมาร์ตี้ที่ถูกพันไปด้วยผ้าพันแผล

ตอนที่ฉันก้าวเท้าเข้าไป เขายังคงส่งสายตาที่มีเสน่ห์ของเขามาให้ฉันเเล้วพูดแหย่ “เธอเป็นห่วงเขามากสุดขีดเลยใช่ไหมล่ะ?”

แน่นอนสิ?!

“บาดแผลของนายเป็นอย่างไรบ้าง?” ฉันถาม

“ฉันไม่เป็นไร ทำไมเธอถึงไม่ถามถึงเเซคคารี่ล่ะ?”

ฉันตอบกลับไปอย่างแผ่วเบา “ฉันถามนายก่อนเผื่อว่านายจะเกิดน้อยใจน่ะ”

มาร์ตี้ไม่มีตัวตนอยู่ในตระกูลฮูล ในขณะที่เอ็มมี่ก็ไม่ได้มาโรงพยาบาลเพื่อดูอาการของเขา

มาร์ตี้เป็นคนที่น่าสงสาร!

เขายกยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ “เธอรู้ว่าจะใส่ใจคนอื่นอย่างไรนะ”

ฉันถามเขาอย่างกังวล “แซคคารี่อยู่ที่ไหนเหรอ?”

“ตอนนี้ฉันก็ไม่เเน่ใจเหมือนกัน” เขาตอบกลับมา

“นายหมายความว่าไง?”

มาร์ตี้จ้องกลับมาที่ฉันสักพัก

ฉันตื่นตระหนก “ฉันเป็นห่วงแซคคารี่ ถ้านายรู้อะไรก็บอกฉันมาเถอะ! ฉันจะส่งคนไปสืบเรื่องนี้!”

มาร์ตี้ถอนหายใจและพูดออกมาสบาย ๆ “เราโดนจู่โจม เเล้วตอนที่เรากำลังจะถูกกับดับ จู่ ๆ ก็มีคนมาช่วยเราไว้”

ฉันรีบถามต่อ “ใครล่ะ?”

“นายท่านฮูล”

มาร์ตี้เรียกปู่ของเขาด้วยคำว่านายท่านฮูล มันดูเหมือนว่ามาร์ตี้ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลฮูลสักเท่าไหร่!

“นายรู้หรือเปล่าว่าเขาพาเเซคคารี่ไปที่ไหน?”

“เขาไม่น่าจะตกอยู่ในอันตรายหรอก”

แซคคารี่เป็นตัวเลือกลูกเขยที่ดีที่สุดของนายท่านฮูล เขาคงจะไม่ยอมให้แซคคารี่เจอกับสถานการ์ณอันตรายอยู่เเล้ว เเต่ถึงกระนั้นฉันก็ยิ่งรู้สึกกังวลมากขึ้นไปอีกหลังจากที่รู้ว่าแซคคารี่อยู่ในความดูเเลของนายท่านฮูล ฉันอยากกลับไปที่เอสโปทันที

ฉันออกมากห้องพักฟื้นของมาร์ตี้อย่างเร่งรีบ และเห็นเอ็มมี่ยังคงไม่ได้ไปไหน ฉันตั้งใจกรอกตาใส่เธอแล้วถามออกไป “เเซคคารี่อยู่กับปู่ของเธอใช่ไหม?”

ฉันรู้คำตอบอยู่เเล้ว ฉันเเค่อยากทดสอบความจริงจากเธอ

เอ็มมี่ตอบกลับคำถามของฉันด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ มันดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้เรื่องนี้