บทที่ 633

ยารานั้นเป็นเพื่อนที่ดีและซื่อสัตย์ พวกเราออกมาจากห้องโถงและเดินไปที่สวนข้างหลัง จากนั้น พวกเราก็เจอม้านั่งและนั่งอยู่ตรงนั้น จู่ ๆ พวกเราก็จบลงด้วยการพูดเรื่องดิกสัน ยาราเป็นคนเริ่มพูดเรื่องนี้ขึ้นมาก่อน!

เธอลังเล แต่ยังคงพูดถึงเขา

“ฉันได้ยินเรื่องอาการของดิกสันจากแลนซ์ ช่วงนี้เขาเป็น... แลนซ์รู้สึกโศกเศร้าแทนเขา ในท้ายที่สุดแล้ว ดิกสันก็เป็นน้องชายเพียงคนเดียวของเขา แล้วเธอเป็นยังไงบ้าง แคโรไลน์?”

ยาราอยากถามว่าฉันเศร้าหรือเปล่า แล้วฉันจะไม่รู้สึกโศกเศร้าเลยได้อย่างไร? ไม่ว่าเขาจะเคยทำอะไร เขาก็ยังคงเป็นสามีเก่าของฉัน มันคงเป็นเรื่องโกหกหากฉันจะบอกว่าไม่รู้สึกอะไร!

ยิ่งไปกว่านั้นดิกสันก็กำลังเรียนรู้การเป็นคนที่ดีกว่าเดิม เขาเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน เขาคืนแม้กระทั่งลูกให้กับฉัน เขาคืนลูกเพื่อเป็นของขวัญวันเกิดฉัน!

ด้วยเหตุนั้น ฉันเลยไม่อยากพูดเรื่องดิกสันต่อหน้ายารา ฉันกลัวว่าฉันจะจมดิ่งไปกับความเศร้าอีกครั้ง ฉันจึงเปลี่ยนเรื่อง

“ฉันไม่เป็นไร อีกอย่างช่วงนี้ซัมเมอร์ได้ติดต่อเธอมาบ้างหรือเปล่า?”

“ใช่ เธอเพิ่งจะศัลยกรรมเสร็จ ดังนั้นเธอเลยจะอยู่ที่ไอร์แลนด์อีกสักพัก ฉันได้ยินมาว่าบลูสันคอยอยู่ข้าง ๆ เธอ”

เนื่องจากยาราพูดถึงบลูสัน ฉันจึงเริ่มสนใจ

“ฉันได้ยินมาจากทัคเกอร์ว่าบลูสันนั้นมาจากตระกูลที่ร่ำรวยอย่างมาก!”

ดูเหมือนยาราจะรู้อะไรบางอย่าง เธอเม้มปากและยิ้ม

“ใช่แล้ว แม้ตระกูลไอจะไม่ทรงอิทธิพล แต่พวกเขาก็ร่ำรวยมาก!”

มันเป็นการดีที่พวกเขาเป็นตระกูลที่มั่งคั่ง ความร่ำรวยนั้นเป็นจุดแข็งที่ดี!

ยาราอยากจะพูดต่อ แต่อยู่ ๆ โทรศัพท์เธอก็ดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา และเห็นชื่อผู้โทร แลนซ์นั่นเอง!

ยาราเดินออกไปจากสวนเพื่อรับสายของสามี ในขณะเดียวกันฉันที่นั่งอยู่ตรงม้านั่งก็รู้สึกเบื่อหน่าย ในตอนที่ฉันกำลังจะเดินออกไป ฉันก็เห็นชายผู้เย็นชาและโดดเดี่ยวมองมาที่ฉันจากบนระเบียงชั้นสอง!

ฉันเม้มปากและอยากจะออกจากตรงนั้น

ด้วยความไม่คาดคิด เขาหยุดฉันไว้ “คุณชอว์”