บทที่ 640

ฉันเป็นหวัดเล็กน้อยตั้งแต่วันที่ฉันไปนอนอยู่ข้างนอกคฤหาสน์ของแซคคารี่ แต่หลังจากที่ฉันตกลงไปในแม่น้ำ หวัดของฉันก็กลายเป็นไข้!

ฉันป่วยเกินกว่าจะลุกขึ้น ดังนั้นฉันเลยโทรหาผู้ช่วย!

ชัคพาหมอมาที่บ้านของฉัน คุณหมอสั่งยาและให้น้ำเกลือ ฉันนอนพักและผลอยหลับไป ก่อนจะตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนเที่ยง

เมืองอู๋มีฝนตกอีกครั้ง ฤดูหนาวผ่านพ้นไป และพาเกล็ดหิมะอันหนาวเหน็บจากไปด้วย หิมะจากไป และมีฝนตกอยู่บ่อยครั้งในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ฉันนอนอยู่บนเตียง เหม่อมองออกไปยังทิวทัศน์ที่อยู่ด้านนอกผ่านทางหน้าต่าง

ฉันมองทิวทัศน์ข้างนอกอยู่สักพัก จนกระทั่งได้รับสายจากมาร์ตี้!

“คืนนี้เราออกไปสังสรรค์กันไหม?” เขาตั้งใจชวนฉัน

“ฉันไม่อยากไปค่ะ” ฉันเอ่ย

“ตามใจ งั้นฉันวางล่ะนะ!”

ฉันรู้สึกหิวหลังจากวางสายไป ทว่าฉันยังคงถูกให้น้ำเกลืออยู่ ในตอนที่ฉันกำลังจะสั่งอาหารออนไลน์ จู่ ๆ แลนซ์ก็โทรมา

“เธออยู่บ้านหรือเปล่า?” แลนซ์ถาม

เมื่อคืนนี้กว่าฉันออกมาจากสถานที่นั่นก็ดึกมากแล้ว ดังนั้นฉันจึงกลับมาที่คอนโดในเมืองอู๋ แลนซ์รู้ที่อยู่ของคอนโดในเมืองอู๋ของฉัน!

ถ้าเขาถามเรื่องบ้านของฉัน เขาคงหมายถึงคอนโดในเมืองอู๋ของฉันแน่นอน!

แม้เป็นเช่นนั้น ฉันก็ยังคงถามเขาด้วยน้ำเสียงสงสัย “บ้านไหนคะ?”

“คอนโดของเธอ ฉันเห็นที่อยู่ของดิกสันใน GPS นั้นอยู่ใกล้กับคอนโดของเธอ แต่ว่าตอนนี้ฉันอยู่ต่างประเทศ เธอช่วยฉันหน่อยได้ไหม? ขอโทษทีนะ ฉันไม่อยากจะสร้างปัญหาให้เธอ แต่ดูเหมือนเขาจะเชื่อฟังแต่เธอเท่านั้น!”

“ได้ค่ะ ฉันจะส่งเขากลับบ้าน” ฉันตกลงที่จะช่วย

ฉันดึงเข็มน้ำเกลือออก และบังคับตัวเองให้ลุกขึ้น ฉันเปลี่ยนเป็นชุดฤดูใบไม้ผลิ และสวมแจ็คเก็ต ก่อนจะลงไปข้างล่าง ฉันไม่เจอดิกสันที่ห้องรับรองของคอนโด ดังนั้นฉันจึงหยิบร่มสีดำคันใหญ่และเดินออกมาข้างนอก

ฉันชะงักไปเมื่อเห็นชายหนุ่มยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน เขาเปียกโชกไปทั้งตัว แต่เขาเพียงยืนอยู่ตรงนั้นและไม่ขยับไปไหน!

ฉันรีบวิ่งไปหาเขา “ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?” ฉันถาม

ดิกสันอธิบายอย่างเชื่อฟัง “เธอบอกว่าจะมาเจอฉันวันนี้ แต่ฉันไม่อยากรอเธออยู่ที่บ้านเฉย ๆ ฉันก็ไม่รู้ว่ายังไง แต่สุดท้ายฉันก็มาอยู่ที่นี่ ฉันไม่มีเบอร์ติดต่อเธอ ดังนั้นฉันก็เลยทำได้แค่รอเธออยู่ที่นี่! มันกลายเป็นว่าแคโรอาศัยอยู่ที่นี่จริง ๆ!”