บทที่ 645

ซัมเมอร์คิดว่ามันไม่เลวเลยหากจะไปอาศัยอยู่ที่นั่น

เธอเปิดประตูออกมาและเห็นว่าบลูสันเปลี่ยนเป็นชุดกิโมโนสีแดงเข้มเรียบร้อยแล้ว สีที่เขาสวมใส่นั้นไม่ทำให้เขาดูเป็นคนวางท่าเลยแม้แต่น้อย

ในทางกลับกัน มันกลับทำให้เขาดูมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก

ในตอนนั้นบลูสันนั่งอยู่ที่ระเบียง โดยมีกู่ฉินวางอยู่ด้านหน้า เพียงมองแค่แวบเดียวก็สามารถรู้ได้ว่ากู่ฉินนั่นเป็นของที่มีคุณภาพสูง มันถูกแกะสลักไว้ด้วยลวดลายที่วิจิตรบรรจง ตามมาด้วยชื่อรองของ บลูสัน— สตีเฟน

ซัมเมอร์เดินเข้าไปนั่งข้างเขา และเอ่ยถาม “คุณรู้วิธีบรรเลงมันเหรอคะ?”

ในสวนนั้นหิมะตกสะสมจนเป็นชั้นหนา แต่น้ำพุร้อนยังคงมีไอน้ำพุ่งออกมาไม่หยุด บลูสันกรีดนิ้วลงไปบนสายกู่ฉินอย่างนุ่มนวล

“ผมได้เรียนรู้มาตั้งแต่ยังเด็ก”

ร่างกายของบลูสันให้ความรู้สึกเหมือนพวกชนชั้นสูงอย่างไม่สามารถหาคำมาอธิบายได้!

ซัมเมอร์ถอนใจยาว บลูสันช่างเหมือนชายที่หลุดออกมาจากนิยายอย่างแท้จริง เขาหล่อเหลา อ่อนโยนและสง่างาม

เธอเอ่ยชม “คุณนี่เรียนรู้ได้เก่งจังนะคะ”

“ใช่แล้ว ครอบครัวของผมร่ำรวย ผมจึงไม่ต้องกังวลเรื่องที่จะต้องทำงานหนัก น้อยมากที่ผมต้องเรียนรู้ในสิ่งที่ไม่ชอบ ผมมีเวลาว่างมากมายที่จะเรียนรู้วิธีการเล่นกู่ฉิน”

บลูสันเอ่ยถึงครอบครัวของเขาว่ามั่งคั่งร่ำรวย

ซัมเมอร์ตอบแบบลวก ๆ “น่าอิจฉาจังนะคะ”

บลูสันขมวดคิ้ว “คุณอิจฉาเรื่องอะไร?”

“ก็ครอบครัวของคุณร่ำรวย” เธอตอบ

บลูสันเงียบไป เขาไม่อยากต่อบทสนทนากับซัมเมอร์ เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มีหิมะโปรยปราย ก่อนจะก้มหน้าลงและเริ่มบรรเลงเพลงรัก

ทว่าซัมเมอร์นั้นไม่เข้าใจเลยสักนิด เธอไม่เคยเรียนกู่ฉิน และไม่สามารถบอกได้ว่านั่นคือเพลงอะไร โดยปกติแล้ว เธอก็ไม่ได้เข้าใจการแสดงออกของบลูสันเท่าไหร่นัก

ถึงอย่างนั้น บทเพลงนั่นก็ไพเราะเหลือเกิน!

ซัมเมอร์นั่งฟังอยู่ข้างบลูสันอย่างเงียบ ๆ และเป็นเวลาเดียวกันที่จู่ ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาและเห็นว่ามันเป็นสายจากชาร์ลส เธอไม่อยากจะรับสาย แต่ก็กลัวว่าเขาอาจจะมาตามหาเธอถึงที่นี่!

ชาร์ลสสามารถทำอะไรแบบนั้นได้อยู่แล้ว!

เธอลังเลอยู่สักครู่ ก่อนจะเดินมาจนสุดทางเดินและรับโทรศัพท์ เธอเอ่ยถาม “มีเรื่องอะไรถึงต้องโทรมาหาฉัน?”

ชาร์ลสกดเสียงลง และพูด “แคโรไลน์บอกว่าเธอแต่งงานแล้ว!”

ในที่สุดเขาก็รู้เรื่อง

ซัมเมอร์ไม่ปกปิด “ใช่ค่ะ”