บทที่ 647

ฉันครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนที่จะพูดต่อ “เขาพูดกันว่าฉันก็เเค่เหมาะเอามาประดับไว้ข้างกายเเค่นั้น”

แซคคารี่พยักหน้าเเละพูดกลับมา “นั่นถือว่าเป็นกำไร”

ฉันเเย้ง “การเป็นของเอาไว้แค่ประดับมันดีตรงไหนกัน?”

เขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ความงามถือว่าเป็นข้อได้เปรียบ”

ฉันยกประเด็นนี้ขึ้นมาพูดอีกครั้ง “ความงามตรงนี้คือคนที่เคยหย่ามาก่อน ไม่มีค่าพอในสายตาของใคร ฉันขอโทษที่คุณต้องมาจูบกับผู้หญิงที่หย่าร้างมานะคะ!”

ได้ยินเเบบนั้น ความอ่อนโยนในสายตาของเเซคคารี่ก็หายไป เขาจ้องกลับมาที่ฉันอย่างเย็นชา และพูดขึ้น “ในคืนนั้นฉันพูดผิดไป ฉันขอโทษจริง ๆ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณพูดความจริง”

แซคคารี่พูดไม่ออกทันที ในขณะที่ฉันเกิดรู้สึกสงสัยว่าทำไมเขาดูเหมือนคนที่ไม่ได้ความจำเสื่อม เนื่องจากความอดทนที่เขามี…

ฉันถึงกับเดาว่าเขาน่าจะกำลังแกล้งฉันอยู่!

“ช่างมันเถอะค่ะ คุณพาฉันมาที่โรงพยาบาล ฉันจะไม่ถือสาอะไร แต่ฉันจะไม่ยกโทษให้คุณถ้าเกิดคุณทำแบบนี้อีกครั้ง!”

แซคคารี่ตอบกลับ “อารมณ์ของเธอนี่ไม่เบาจริง ๆ นะ”

ฉันฮึดฮัดจากที่ได้ยินเเบบนั้นเเล้วถามต่อ “ประโยคอันนี้แปลว่าอะไรในภาษาอังกฤษเหรอคะ?”

แซคคารี่เงียบลงครู่หนึ่งแล้วจึงอ่านมันออกด้วยน้ำเสียงอันเเสนน่าดึงดูดของเขา “ตอนที่ฉันเจอเธอ ฉันไม่คิดว่าฉันจะรักเธอขนาดนี้ ถึงเเม้ว่าฉันจะไม่ใช่คน ๆ เดียวของธอ แต่เธอก็เป็นของฉัน ฉันเต็มใจจะเป็นสัตว์ให้เธอควบคุม เเละถอนเคี้ยวเล็บของฉันเพื่อดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด”

ถึงเเม้ว่าฉันจะรู้ความหมายของมันดีอยู่เเล้ว แต่มันให้ความรู้สึกที่แตกต่างมากตอนที่แซคคารี่อ่านมัน ฉันรู้สึกซึ้งใจขึ้นมา มันเหมือนกับหัวใจของฉันถูกเติมเต็มไปด้วยความหวาน!

แต่ถึงอย่างนั้น เเซคคารี่คนเก่าก็คงจะไม่แปลมันให้กับฉันเเน่นอน!

ฉันรู้จักเขาดี!

ชายหนุ่มคนนี้เย็นชาเกินกว่าที่จะมอบความสุขให้คนอื่น!

แม้เเต่คำพูดคำเดียวก็ลำบากเกินกว่าที่เขาจะใส่ใจ!

ยิ่งไปกว่านั้น เขาแปลมันให้ฉันฟังจริง ๆ!

นี่เป็นเรื่องที่ผิดปกติ