บทที่ 650

เขาเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด เเต่ก็ไม่ได้ซักถามซัมเมอร์เลย เขากลับถามเธออย่างอย่างอ่อนโยนว่า “กลับบ้านไหม?” เเทน

ซัมเมอร์พยักหน้าอย่างเชื่อฟังเเล้วพูดกลับไป “ค่ะ เเต่ฉันขออยู่เป็นเพื่อนเธอก่อนสักพักนะคะ เราจะกลับบ้านไปด้วยกันคืนนี้ค่ะ”

บลูสันพยักหน้าเเล้วตอบกลับมา “โอเค ดูเเลตัวเองด้วยนะ”

จู่ ๆ บลูสันก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับจากไปอย่างรวดเร็ว

มันเหมือนกับว่าเขาโล่งใจที่เห็นเธอปลอดภัย

ซัมเมอร์พาฉันออกจากสนามบิน ระหว่างทางเธอถามฉันอย่างเป็นห่วง “ทำไมอยู่ดี ๆ เธอถึงมาที่ไอซ์เเลนด์ล่ะ? มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?”

ซัมเมอร์เป็นคนที่รู้จักฉันดี

ฉันพยักหน้าแล้วบอกความจริงให้เธอฟัง ได้ยินเเบบนั้นซัมเมอร์ก็เข้าใจฉันดี “ชาร์ลสก็เป็นคนที่ชอบกดขี่ เเละยากที่จะสื่อสารด้วยเหมือนกัน เเต่เเซคคารี่ไม่เคยไม่มั่นคงกับเธอนะ มันก็เเค่บุคลิกที่เย็นชาของเขา! ในขณะที่ชาร์ลสไม่เพียงเเค่เย็นชา เเต่ยังทำร้ายจิตใจของฉันอย่างร้ายกาจ”

มันดูเหมือนว่าเธอมีความคิดเเง่ดีหลังจากพบกับบลูสัน ซัมเมอร์พูดอย่างมีความสุข “มันรู้สึกสบายใจมากที่ได้อยู่กับคนที่อบอุ่น เธอไม่ต้องคอยคิดว่าเขาจะมองเธออย่างไร… ถึงเเม้ว่าฉันจะไม่ค่อยมีความั่นใจในตัวเอง เเต่ฉันก็ไม่ต้องใช้ชีวิตอยู่ในความกลัว และไม่ต้องกังวลว่าชาร์ลสจะทิ้งฉันอีกเเล้ว!”

นั่นก็เป็นเพราะว่าชาร์ลสได้ทิ้งเธอไปแล้ว!

ซัมเมอร์ไม่มีอะไรจะเสียอีกเเล้ว!

เธอถอนหายใจเเล้วปลอบฉัน “ยังไม่ต้องคิดเกี่ยวกับเเซคคารี่ตอนนี้หรอก ฉันจะพาเธอไปเดินเล่นที่ห้าง หลังจากนั้นก็ไปเเช่บ่อน้ำพุร้อนให้สบายใจกัน! เดี๋ยวก่อนนะ ตอนนี้เป็นช่วงต้นเดือนมีนาคมหนิ! เป็นเวลาที่ดีมากที่จะดูแสงเหนือ งั้นคืนนี้มานอนที่กระท่อมกันนะ”

ฉันไม่อยากคิดอะไรมากเลยตอบกลับไป “เเน่นอน ได้เลย”

ซัมเมอร์พาฉันมาที่ห้างเพื่อซื้อชุดให้ฉัน หลังจากนั้นเราก็ขับรถไปที่รีสอร์ตบ่อน้ำพุร้อน

ตอนที่ฉันถอดกระโปรงออก เธอเห็นท้องของฉันเลยถามออกมา “เกิดอะไรขึ้น?! เธอจะโอเคใช่ไหมถ้าลงมาเเช่ในนี้?”

นิ้วมืออุ่นของซัมเมอร์เเตะลงมาที่แผลเป็นของฉัน ฉันรู้สึกจั๊กจี้ขึ้นมาเลยถอยหลังออกเเล้วพูดขึ้น “มันคือเเผลผ่าตัดมดลูกของฉันน่ะ”

ซัมเมอร์ตกตะลึง เธอถามฉันกลับมา “ตั้งเเต่เมื่อไหร่?”

“ประมาณครึ่งเดือนที่เเล้ว สภาพร่างกายของฉันเเย่ลง เเละวิธีเดียวที่จะรักษามันได้คือการตัดมดลูกทิ้ง จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่ได้ฟื้นฟูเต็มที่ เเต่สภาพร่างกายของฉันก็คงที่ขึ้นเเล้ว หลังจากที่ต้องเผชิญกับความเป็นความตายมา หลาย ๆ สิ่งก็ไม่สำคัญอะไรกับฉันอีกต่อไปแล้วล่ะ!”