บทที่ 654

แซคคารี่เป็นคนที่เเทบจะไม่แสดงความรู้สึกของเขาเลย ยิ่งตอนที่เขาต้องยอมลดตัวเองลงเเบบนั้นด้วยเเล้ว ฉันรู้สึกแย่เเทนเขาเล็กน้อย เเต่ฉันก็ยังคงไม่สามารถยอมรับมันได้ ฉันอยากให้ให้คำตอบที่ชัดเจนกับฉัน

สิ่งที่ฉันต้องการคือ การยอมรับที่ได้ยืนเคียงข้างเขา!

ถึงอย่างนั้น มันดูเหมือนว่าฉันจะขอมากเกินไป

นั่นเป็นเพราะว่าเเม่เเท้ ๆ ของเขา ขู่เขาด้วยชีวิตของเธอ!

จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังตกลงในสถานการ์ณที่สิ้นหวัง!

ฉันรีบผละออกมาจากอ้อมกอดของเเซคคารี่!

เขารู้ว่าฉันยังคงดื้อรั้นอยู่เเต่ก็ไม่ได้พยายามจะรั้งฉันไว้

ฉันคลายตัวเองออกจากเเขนของเขาเเล้วเดินกลับไปที่เตียง ชุดนอนที่ฉันใส่นั้นบางเเละสั้น การนั่งบนเตียงด้วยท่าเเบบนั้น ทำให้ต้นขาเรียวของฉันเผยสู่สายตาของเเซคคารี่

บางทีเขาอาจจะถูกสะกดจิต เขาเดินเข้ามานั่งยอง ๆ ลงข้างฉัน ฉันเสื่อนสายตาลงมองที่แซคคารี่ ฝ่ามือของเขาวางลงบนเข่าของฉันอย่างบางเบา ในขณะที่เขากระซิบ “ที่รัก เธอยังโกรธฉันอยู่เหรอ?”

เขาคิดว่าฉันจะยกโทษให้เขาเพียงเพราะว่าเขาอธิบายให้ฉันฟังงั้นเหรอ?

เขาลดเสียงต่ำลงเเล้วพูดกลับมา “ที่รัก มันเป็นความผิดของฉันที่ไม่ยอมบอกว่ามันเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น เเละมันยังเป็นความผิดของฉันที่ไม่ยอมบอกเธอว่าความทรงจำของฉันกลับคืนมาเเล้วด้วย ฉันขอโทษนะ ฉันต้องทำอย่างไรเธอถึงจะยอมยกโทษให้?”

การที่เขาขอโทษฉันครั้งเเล้วครั้งเล่าเเบบนั้น ฉันจะไปทนโกรธเขาต่อไปได้อย่างไร?!

ฉันเม้มปากแล้วพูดกลับไปอย่างเศร้าสร้อย “มันไม่ใช่ว่าฉันอยากโกรธคุณหรอกนะ”

เเต่ฉันเเค่รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้ในโลกนี้เเค่นั้นเอง

เพราะสุดท้ายเเล้ว ฉันก็ไม่สามารถจะเป็นภรรยาของเขาได้

เอสันเรียกฉันว่าน้องสาวคนรอง แต่เขาก็ปฏิบัติกับฉันราวกับเป็นคนนอกอยู่ดี