บทที่ 656

แซคคารี่เป็นคนที่ฉลาด และมองทุกอย่างได้เฉียบขาด มากยิ่งกว่ายาราเสียอีก

ท่ามกลางผู้คนที่ฉันรู้จักในโลกนี้ แลนซ์เเละแซคคารี่เก่งในเรื่องมองคนออกมาก เขาเดาความตั้งใจจริงของฉันออกได้ทันที!

ฉันยอมรับอย่างไม่ปฏิเสธ “ใช่ค่ะ เรื่องนั้นก็มีส่วนเหมือนกัน เเต่มันก็เป็นเพราะว่าคำพูดเหล่านั้นจากคุณด้วย ไม่ว่าคุณจะปฏิเสธหรือขอโทษฉันมากเแค่ไหน เเต่มันก็เป็นสิ่งที่คุณคิดในใจจริง ๆ ยิ่งไปกว่านั้น คุณต้องคอยใช้ชีวิตท่ามกลางความอันตรายมาเสมอ เเล้วเราก็ต้องอยู่เเยกกันเกือบตลอดเวลาด้วย…”

ฉันหันกลับไปมองสีหน้าที่เย็นชาของเเซคคารี่เเล้วพูดต่อ “ถึงเเม้ว่าเราจะเเต่งงานกัน เรื่องพวกนี้ก็จะยังเกิดขึ้นเหมือนเดิมอยู่ดี มันเเทบจะไม่เรียกว่าครอบครัวเเล้ว ฉันเเค่ต้องการมีครอบครัวที่… เเซคคารี่ ฉันอยากตื่นขึ้นมาเห็นชายที่ฉันรักอยู่ข้างกายฉันทุกเช้า ฉันอยากให้เขาอยู่กับฉันเเละลูก ๆ จนพวกเขาโต ฉันอยากให้เขาทำหน้าที่ราวกับเป็นสามีจริง ๆ! ในขณะที่ฉันก็อยากเข้าไปอยู่ในโลกของเขาได้ด้วยเหมือนกัน ฉันหวังจะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดที่สร้างขึ้นจากความเชื่อใจ และก็หวังว่า...ชีวิตการเเต่งงานจะเป็นสิ่งที่รวมสองครอบครัวเข้าด้วยกัน ถึงเเม้ว่าครอบครัวของฉันจะเห็นด้วยกับเรื่องนี้ เเต่เเม่ของคุณ… ฉันไม่อยากให้เรื่องนี้เป็นความลับ ฉันไม่อยากเป็นภรรยาที่ต้องมาหลบ ๆ ซ่อน ๆ ของคุณ ฉันอยากเป็นภรรยาของคุณอย่างเป็นทางการ!”

ฉันไม่ได้พยายามที่จะบังคับเขา!

ฉันก็เเค่อยากปฏิเสธขอเสนอที่จะเป็นภรรยาของเขาเเค่นั้นเอง!

มันไม่ได้หมายความว่าฉันไม่อยากเป็นภรรยาของเขา!

ฉันเลื่อนสายตาไปมองที่บ่อน้ำพุร้อน และจึงหยิบเสื้อกันหนาวขึ้นมาสวมเเล้วเดินจากมา ในขณะที่ฉันกำลังเดินออกมานั้น ฉันก็เจอเข้ากับพายุหิมะ!

ร่างกายของฉันแข็งทื่อ ในหัวใจของฉันกลับรู้สึกแย่ขึ้นมา

ฉันรู้สึกถึงความเศร้าเสียใจ

ฉันเดินออกมาจากประตูพร้อมทั้งน้ำตา ภายใต้เสื้อกันหนาวนั้น ฉันก็มีเเค่เสื้อเชิ้ตตัวบาง มันหนาวเหน็บยิ่งตอนที่ลมพัดเข้ามากระทบ!

ในเวลาไม่ถึงสิบนาทีจากการเดินฝ่าหิมะมา ฉันก็ตกลงไปในหลุมหิมะ ความหนาวเหน็บจับทั่วทั้งตัวของฉันในทันที ฟันของฉันสั่นกระทบกันจากความหนาว ฉันรู้สึกขึ้นได้ว่าตัวเองทำตัวไม่มีเหตุผลเหมือนเด็ก ๆ แล้วจากนั้น จู่ ๆ ฉันก็ร้องไห้โฮออกมากับหัวใจที่เต็มไปด้วยความรู้สึกท่วมท้น!

เวลาสองปีที่ผ่านมากับเเซคคารี่นั้น มันดูเหมือนว่าฉันจะกลายเป็นคนที่บอบบาง เเละไม่สามารถทนต่อความไม่เป็นเพียงเล็กน้อยได้อีก ฉันไม่สามารถเป็นเเคโรไลน์คนเก่าที่ยอมเก็บความไม่เป็นธรรม โดยไม่พูดอะไรกับมันได้อีกเเล้ว! บางทีอาจเป็นเพราะว่าเเซคคารี่คอยดูเเลตามใจฉันมาตลอดสองปี!

เขาปฏิบัติกับฉันอย่างดีโดยไม่ใส่อารมณ์เลยสักนิด!

เขาสมบูรณ์เเบบไปในทุกเรื่อง เขาพูดจาดี เเถมยังเเข็งเเกร่ง คอยอยู่เคียงข้างฉันราวกับเป็นซุปเปอร์ฮีโร่ที่มอบความมั่นคง และความปลอดภัยเสมอมา มันเป็นเขาที่ทำให้ชีวิตของฉันมีความหมายขึ้นมา ทำให้ฉันสามารถปล่อยความเเข็งกร้าวภายนอกแล้วพึ่งพาเขาเเทน!