บทที่ 665

ฉันตอบแผ่วเบา “ก็ฉันเหงานี่คะ”

แซคคารี่เลิกคิ้วขึ้นและถาม “เหงา?”

หิมะตกเบาลงแล้ว ฉันมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหิมะโปรยปรายภายในสวน และพูดเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ “ก็คุณทิ้งฉันไว้แบบนั้น!”

แซคคารี่ไม่ได้ต่อบทสนทนา เขายังคงเย็นชากับฉัน ดูเหมือนจะเป็นเพราะฉันชมบลูสันก่อนหน้านี้!

เขาคิดว่าฉันถูกรูปร่างของบลูสันยั่วยวน!

นั่นเป็นเพราะแซคคารี่รู้ว่าฉันหลงเสน่ห์รูปลักษณ์ของเขา!

เราเดินกลับมาที่ห้อง เมื่อเข้ามาข้างใน ฉันรีบกอดแขนแซคคารี่ เขามองฉันด้วยสายตาเย็นชา และถาม “นี่มันอะไร?”

ฉันเผชิญหน้ากับเขา ก่อนเอ่ยถาม “คุณโกรธฉันเหรอคะ?”

เขาตอบนิ่ง ๆ “ไม่”

ไม่อีกแล้ว

เสียงใสถามต่อ “พี่รองหึงหรือเปล่าคะ?”

เสียงทุ้มตอบอย่างเย็นชา “ไม่”

“สำหรับฉันแล้ว พี่รองหล่อที่สุดเลยนะคะ!”

ฉันเขย่งขาขึ้นไปจุ๊บคางแซคคารี่ ก่อนฉันจะเอามือกุมหน้าเขาไว้ และตรึงสายตาเขาไว้กับฉัน ฉันยิ้มและอธิบาย “สำหรับฉันแล้ว รูปลักษณ์ของคุณนั้นหาใครเปรียบไม่ได้เลย! พี่รองคะ ไม่มีใครเทียบกับคุณได้! ยิ่งไปกว่านั้น ฉันก็จะยังรักคุณ แม้คุณจะไม่หล่อเหลา เพราะฉันรักคุณที่คุณเป็นตัวเอง ไม่ใช่เพราะรูปลักษณ์ของคุณ คุณเข้าใจที่ฉันพูดไหมคะ?”

แซคคารี่ตอบพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย “ไร้สาระ!”

สำหรับเขาที่ตอบฉันแบบนั้นแปลว่าเขาไม่โกรธฉันแล้ว!

ฉันจุ๊บคางเขาอีกครั้ง แต่ว่าฉันกลับเสียการทรงตัว และกำลังจะล้ม แซคคารี่จึงรีบยื่นมือออกมาคว้าเอวของฉันไว้อย่างไม่ทันตั้งตัว

ในลานกระท่อมของบลูสัน ในห้องที่แสนอบอุ่นนั่น...

ในตอนที่ซัมเมอร์มาตามหาฉัน ฉันก็กำลังนอนอยู่บนเตียงด้วยความเหนื่อยล้า ในขณะเดียวกัน แซคคารี่ก็ออกจากห้องไปตามหาบลูสัน