บทที่ 675

หัวใจฉันจดจ่ออยู่กับมัน ดังนั้นฉันจึงรีบหยิบร่มและเดินออกไปที่สวน!

มีผู้คนไม่มากนักภายในสวน และมันก็เริ่มเงียบขึ้นเรื่อย ๆ ในส่วนที่ลึกที่สุดของปราสาท ฉันค้นพบช่องว่างเล็ก ๆ อยู่ภายใต้กำแพง มันใหญ่พอจะให้เด็กชายคนนั้นลอดเข้ามา

ฉันนั่งยอง ๆ และมองไปที่รูนั่น ก่อนฉันจะเห็นส่วนของเสื้อกันฝน

ภายใต้เสื้อกันฝนนั้นคือดวงตาคู่ใสราวกับดวงดาว ที่กำลังมองมาที่ฉัน

ดวงตาของเขางดงามมาก ล้ำลึก และสงบนิ่ง

แม้เขาจะเป็นเพียงแค่เด็กชาย

อยู่ ๆ ฉันก็รู้สึกเห็นใจเขาขึ้นมา!

อยู่ ๆ ฉันก็ไม่อยากให้เขาเร่ร่อนไปตลอดชีวิต!

เขามองมาที่ฉันด้วยดวงตาสงบ และถาม “คุณเป็นใคร?”

เขาถามฉันด้วยภาษาจีน

สำเนียงของเขาดูเหมือนเขามาจากทางใต้

ฉันตอบอย่างอ่อนโยน “ฉันเป็นนายหญิงของบ้านนี้”

“คุณโกหก นายหญิงของบ้านนี้คือดัชเชส”

ฉันตอบอย่างนุ่มนวล “ฉันเป็นลูกสาวของท่าน”

“โอเค แล้วคุณจะให้ผมช่วยอะไร?” เด็กชายทำเท่ห์

นอกจากนั้น ความคิดของเขานั้นไม่สับสน หรือประหม่าแม้แต่น้อย!