บทที่ 683

นอกจากนั้น เขายังเป็นคนที่เข้าใจผู้คนดีมาก

เขาเหมือนกับอาจารย์เเละเพื่อนในชีวิตของฉัน

เมื่อนึกถึงเเล้ว ฉันก็อยากคุยกับเขาขึ้นมา

เเต่ฉันก็รู้สึกโมโหอยู่ในตอนนั้น

ฉันครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะตอบข้อความเขากลับไป

ฉันเล่าให้เขาฟังเรื่องทุกอย่างที่เเม่ของเเซคคารี่ทำ

ฉันถึงกับบอกเขาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับวอลเลซ!

ฉันเห็นเขาก้มหน้าไปมองที่ข้อความเเต่ก็ไม่ได้ตอบข้อความของฉันกลับมาทันที เเต่เขากลับพาดิกสันเดินเล่นต่อเเทน

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ซีซี่ก็ปรากฏตัวอยู่ข้าง ๆ พวกเขา

ซีซี่พาดิกสันกลับไปด้วยกันกับเธอ

เหลืออยู่เเต่เเลนซ์ที่ยังคงยืนอยู่ที่ถนนด้านนอก

เเลนซ์เดินเข้ามาในร้านน้ำชาน้องเเมวพร้อมกับขายาวของเขา เขานั่งลงตรงข้ามฉันเเล้วถามอย่างตรงไปตรงมา “เธอคิดอย่างไรกับเรื่องนี้?”

ฉันถอนหายใจเเล้วพูดกลับไป “มันไม่มีทางแก้ไขหรอก”

ฉันรู้สึกว่าไม่มีทางเเก้ไขเรื่องนี้ได้เเล้ว

“เธอโทษเเซคคารี่หรือเปล่า?” เขาถาม

ฉันตอบกลับไปตรง ๆ “มันไม่เกี่ยวอะไรกับเขาเเต่มันก็ยังมีช่องว่างในใจของฉัน”

เเลนซ์เทชาลงในเเก้วของเขาเเล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “มันเป็นสถานการณ์ที่ค่อนข้างลำบากไม่ว่าจะเกิดขึ้นกับใครก็ตาม คนที่เธอเเคร์มากที่สุดไม่ใช่เเซคคารี่เเต่เป็นวอลเลซใช่ไหม?”

ฉันพยักหน้า “วอลเลซจะต้องรู้เรื่องนี้ในไม่ช้าก็เร็ว​”

มันไม่มีความลับอะไรที่สามารถเก็บไว้ได้ตลอดไปหรอก

แต่ฉันก็ยังหวังว่าวอลเลซจะไม่รู้เรื่องนี้ในตลอดชีวิตของเขา!

เเลนซ์ตอบกลับมาพร้อมขมวดคิ้ว “ฉันได้ยินมันไม่ค่อยดีที่จะจัดการกับวอลเลซสักเท่าไหร่ เเล้วเขาก็ชอบทำตามใจตัวเองด้วย เขาฟังเเค่ดัชเชสเท่านั้นตอนที่เขาอยู่ที่ศาลของฝรั่งเศส ตอนนี้ที่เธอได้จากไปแล้ว… วอลเลซไม่มีใครที่เขาเกรงกลัวอีกต่อไป เขาคงจะทำเรื่องต่าง ๆ ในเเบบเห็นเเก่ตัวเเน่”

“ใช่ ฉันกังวลเรื่องนี้นี่เเหละ”

ฉันหยุดลงครู่หนึ่งเเล้วพูดต่อ “เเล้วก็ยังมีเเม่ของเเซคคารี่อีก...มันคงจะไม่ดีกับเเม่ของฉันถ้าฉันไม่ทำอะไรเลย เเต่เเซคคารี่คงจะเศร้าถ้าเกิดฉันทำอะไรขึ้นมา ฉันตกอยู่ในสถานการณ์ที่ตัดสินใจลำบาก”