บทที่ 699

ฉันหันกลับไป และคุกเข่าลงตรงหน้าโลงศพของสเตลล่า ฉันเป็นกังวลอย่างมากราวกับความวิตกกังวลปกคลุมไปทั่วหัวใจฉัน ภายในหัวของฉัน ฉันก็นึกถึงจดหมายพวกนั้นที่ถูกเขียนโดยสเตลล่า และคุณพ่อ

ในตอนที่ฉันลุกขึ้นอย่างลังเล ฉันเหล่มองไปที่สเตลล่าที่ดูซีดเซียว และขาวซีด สิ่งที่ฉันไม่ได้คาดคิดคือดวงตาทั้งสองของเธอนั้นเปิดอยู่!

ดวงตาเธอเบิกกว้าง ราวกับลูกบอลใหญ่ทั้งสองกำลังจ้องมาที่ฉัน!

ด้วยความหวาดกลัว ฉันสะดุดล้มลงบนพื้น และตัวสั่นในขณะที่พยายามคลานไปที่ทางออก ทันใดนั้นแสงไฟที่ห้องโถงก็ดับลง! ฉันรีบตะโกนเรียกหาลีโอ!

ลีโอรีบมาที่ห้องโถง และช่วยพยุงฉันขึ้น เขาถาม “นายท่าน เกิดอะไรขึ้นครับ?”

ฉันหลบอยู่ในอ้อมแขนของลีโอ และพูดขึ้น “เธอลืมตา!”

ฉันหวาดกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ลีโอลุกขึ้น และมองไปที่โลงศพ หลังจากนั้นเขาก็กลับมาและช่วยพาฉันออกไปจากห้องโถงหลัก เขาอธิบาย “ดวงตาของเธอเปิดอยู่จริงด้วยครับ บางที คนในคฤหาสน์หลังเก่านี้อาจมีจุดประสงค์อะไรแฝงอยู่ก็ได้!”

คนของคฤหาสน์หลังเก่า...

ไม่มีใครอื่นถูกเชิญมาร่วมงานศพของสเตลล่า!

นอกจากโนเอล โนเอลเป็นคนนอกเพียงคนเดียวในคฤหาสน์เก่านี้

ฉันรีบถามลีโอ “โนเอลอยู่ไหน?”

ลีโอตอบ “เธอตามคุณชิคออกไปตามหาเด็ก ๆ ครับ ขอผมติดต่อคุณชิคเพื่อตรวจสอบก่อนนะครับ”

ลีโอต่อสาย ทว่าในอีกฝากของปลายสาย แซคคารี่บอกว่าโนเอลไม่ได้อยู่กับเขา

หลังจากวางสาย เขาก็ส่งคนของเขามาตามหาโนเอล ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่พบโนเอลในคฤหาสน์เก่าหลังใหญ่นี้ เธอหายตัวไปกับยาราและเหล่าเด็ก ๆ!

เมื่อแซคคารี่กลับมาถึง เขาไม่ได้กลับมาพร้อมกับลูก ๆ ของเรา เมื่อเป็นเช่นนั้น ฉันเกือบจะร้องไห้ออกมา แต่ก็ต้องบังคับตัวเองให้กลั้นมันเอาไว้

ฉันถาม “พี่รอง ยังหาพวกเขาไม่เจอเหรอคะ?”