บทที่ 705

ฉันไม่แน่ใจเรื่องแลนซ์ แต่ฉันคิดว่านั่นคงเป็นเรื่องที่ถูกต้องตราบใดที่ฉันยังคงเชื่อฟังแซคคารี่!

ฉันติดต่อหาแลนซ์และบอกเขาเรื่องสถานการณ์ของยาราผ่านทางการส่งข้อความ ไม่ถึงหนึ่งนาที เขาก็รีบตอบข้อความฉันกลับ

[แลนซ์: โอเค ขอบใจนะสาวน้อย]

ยาราเป็นภรรยาของเขา ดังนั้นเขาจึงเป็นคนที่เหมาะสมที่จะช่วยเหลือเธอ ฉันเลิกเป็นกังวลเรื่องเธอ แต่ก็ยังส่งข้อความหาวอลเลซอีกครั้ง

[แคโรไลน์: อย่าทำร้ายยารานะ เธอเป็นเพื่อนที่ดีของฉัน]

[วอลเลซ: ยัยนั่นพูดจาร้ายกาจมาก เธอจงใจพูดสิ่งน่ารังเกียจออกมา และถากถางฉัน ถึงแม้ฉันจะเป็นคนสติไม่ดี แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย?]

วอลเลซอารมณ์ร้อนเหมือนเช่นทุกครั้ง

[แคโรไลน์: ได้โปรด อย่าทำร้ายเธอเลย]

[วอลเลซ: ก็ได้ ฉันจะแค่สอนบทเรียนเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เธอ]

เมื่อเห็นเขาตอบเช่นนั้น ฉันก็โล่งใจขึ้นมาอีกนิด ทันใดนั้นแซคคารี่ก็หยุดเดิน และมองมาที่ฉันที่ยังคงยืนอยู่หน้าเครื่องบินเจ็ต

“เบล มันจะสายเอานะถ้าเราไม่รีบไปตอนนี้”

ฉันเก็บโทรศัพท์ลง และเดินตามหลังเขาไป ฉันถาม “สายเรื่องอะไรคะ?”

แซคคารี่เพียงแค่จับมือฉันไว้แทนการตอบคำถาม จากนั้นเราก็ขึ้นรถไปด้วยกัน

ในขณะที่อยู่ในรถ นิ้วมือเรียวของเขาก็ลูบไล้แหวนตระกูลชิคทั้งสองวงบนนิ้วมือของฉันไม่หยุด ราวกับเขาชอบมันมาก และไม่สามารถละจากมันไปได้

แซคคารี่ทำตัวแปลก ๆ ในวันนี้! เขาทำตัวแปลก ๆ ไม่เหมือนกับเขาดังเช่นทุกวัน

ในที่สุดฉันก็ถามออกไป “ทำไมคุณถึงคอยลูบไล้มันเหรอคะ?”

“มันมีแหวนวงนึงหายไป” เขาตอบ

ทันใดนั้น ฉันก็รู้ได้ทันทีว่าเขาหมายถึงแหวนหมั้น

ฉันพูดอย่างกระอักกระอ่วน “ฉันก็มีแหวนทั้งสองวงอยู่นี่แล้วไงคะ”

แซคคารี่พูดด้วยรอยยิ้ม “กำไลข้อมือฉันสวยหรือเปล่า?”

ทำไมแซคคารี่ถึงถามฉันเรื่องนี้อีกแล้วล่ะ?

ฉันตอบอย่างตามใจเขา “มันสวยมากเลยค่ะ”

“อืม ฉันซื้อมันมาเมื่อสิบห้าปีที่แล้ว” แซคคารี่อธิบาย “ในตอนนั้นฉันเพิ่งจะได้รับเงินเดือนเดือนแรก มันไม่ได้เป็นเงินมากนัก น้อยกว่าสองแสนด้วยซ้ำ ฉันใช้มันไปกับการซื้อกำไลข้อมือคู่นี้ ถ้าเธอชอบ ฉันจะให้มันเป็นของขวัญแก่เธอ”