บทที่ 707

แซคคารี่กับฉันมุ่งหน้าไปที่จดทะเบียนสมรส ตอนที่พวกเราไปถึงที่นั่น ฉันก็ต้องแปลกใจที่เห็นทัคเกอร์อยู่ที่นั่นด้วย

“ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?” ฉันถาม

ทัคเกอร์ยิ้มเเล้วอธิบาย “ผมเอาเอกสารมาให้คุณชิคครับ”

แซคคารี่ยื่นมือมารับแฟ้มเอกสาร ทัคเกอร์เดินเข้าไปยืนข้างเลขาเเยร์อย่างรู้งาน ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้ฉันเดาได้ว่าทัคเกอร์ส่งอะไรให้กับเเซคคารี่

แซคคารี่เดินนำหน้าไปที่จดทะเบียนสมรส ฉันยืนนิ่ง ๆ อยู่ตรงนั้นเเล้วเดินเข้าไปหาเลขาเเยร์ ฉันชี้ไปที่หลังของเเซคคารี่เเล้วถาม “ทำไมเขาถึงเงียบจัง?”

แซคคารี่ไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำตั้งเเต่ที่เราเดินลงมาจากรถ

เลขาเเยร์กระซิบ “คุณชิคกำลังรู้สึกประหม่าน่ะครับ”

จู่ ๆ เเซคคารี่ก็หยุดเดินเเล้วหันมาเตือนเขาอย่างเย็นชา “เเยร์”

เขาเรียกชื่อของเลขาเเยร์เบา ๆ เเต่มันก็ทำให้เลขาเเยร์รู้สึกกลัวขึ้นมาได้ เเถมหน้าของเขายังซีดเผือดขึ้นมาด้วย ฉันรีบเดินตามหลังเเซคคารี่เข้าไปกอดเเขนของเขา

แซคคารี่มองมาที่ฉันเเล้วถามอย่างอ่อนโยน “พร้อมไหม?”

ถึงเเม้เขาจะถามคำถามนั้นกับฉัน เเต่เขาก็เป็นคนเดียวที่จัดเตรียมเรื่องเอกสารทั้งหมด เขาไม่เเม้กระทั่งขอหรือถามความคิดเห็นจากฉันเลย ฉันสู้เขาไม่ได้หรอก ต่อให้ฉันพยายามจะถอนตัวก็ตาม!

ฉันยืนยันได้เลยว่าไม่ว่าฉันจะตอบอะไรไป ผู้ชายคนนี้จะทำทุกอย่างเพื่อให้แผนของเขาลุล่วง!

ยิ่งไปกว่านั้น มันก็ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากเเต่งงานกับเขาสักหน่อย

ฉันทำหน้านิ่งเเล้วถามเขาจริงจัง “คุณเสียใจที่ให้ฉันเป็นคุณนายชิคของคุณหรือเปล่าคะ?”

ฉันจงใจใช้น้ำเสียงจริงจังเพื่อให้เเซคคารี่ดีใจ เเซคคารี่ยกยิ้มอย่างมีความสุข เเล้วพาฉันไปที่จดทะเบียน ตอนที่เราออกมาอีกครั้ง สติของฉันยังงุนงงอยู่ มันดูเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อ

เราเเค่เข้าไปเเล้วเดินออกมาหลังจากนั้นยี่สิบนาที ตอนที่ฉันเดินออกมา ฉันมีกระดาษโน๊ตสีชมพูอยู่ในมือของฉัน

มันเขียนว่า

‘ถึงคุณผู้ชายเเละคุณผู้หญิง’

‘เราไม่ทราบถึงสิทธิเเละหน้าที่รับผิดชอบจากมือข้างซ้ายถึงมือข้างขวา ขาข้างขวาถึงขาข้างซ้าย ตาข้างซ้ายถึงตาข้างขวา เเละสมองซีกขวาถึงสมองซีกซ้าย ทั้งหมดสอดประสานกันเเละมีชีวิตอยู่ข้างกันเเละกัน โดยการให้กำลังใจกัน

‘ในที่สุด เราอยากให้กระดาษโน๊ตสีชมพูนี้ถ่ายทอดความปรารถนาของเราต่อการเเต่งงานเป็นเวลาหนึ่งร้อยปีของคุณ ขอให้คุณมีความสุขตลอดไป!