บทที่ 709

เมื่อก่อนฉันกังวลขนาดไหนกันนะ?!

จู่ ๆ ฉันก็ตระหนักขึ้นได้ มันเหมือนกับว่าฉันกลัวที่จะสูญเสียมาตลอด ฉันเลยรู้สึกไม่มั่นคงอย่างมาก เเซคคารี่เข้าใจความรู้สึกของฉันทั้งหมดดี ถึงเเม้ว่าฉันจะเคยเเต่งงานมาเเล้ว แต่ฉันก็ยังคงไม่ลืมมัน!

ฉันพูดอย่างรู้สึกผิด “ขอโทษนะคะ ฉันก็เเค่พูดเฉย ๆ”

“ไม่ต้องกังวลไปหรอก ฉันจะคอยอยู่เคียงข้างเธอเอง”

ดูเเซคคารี่เข้าสิ! เขาพูดจาหวานเก่งขึ้นมาก เทียบกับพี่รองในอดีตเเล้ว เขาพัฒนาขึ้นมาอย่างรวดเร็วเลยทีเดียว!

แซคคารี่ดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย ฉันเลยถามเขาว่าช่วงนี้ไม่ได้พักผ่อนเพียงพอเหรอ

“อืม” เขาตอบ “ฉันง่วงนิดหน่อยน่ะ”

ฉันเป็นห่วงเลยรีบบอกเขา “คุณควรไปนอนพักสักหน่อยนะคะ”

เเซคคารี่วางสร้อยคอของเขาไว้ข้าง ๆ เขาไม่ได้ใส่นาฬิกาสีเขียวมรกตอีกต่อไป เเต่กำไลข้อมือคาร์เทียร์ยังคงอยู่บนข้อมือของเขา

แซคคารี่ถอดเสื้อคลุมเเล้ววางมันลงบนเตียง เขาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเเล้วหยิบชุดนอนสีม่วงเข้มออกมา จากนั้นเขาก็เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ

ตอนที่เขาเดินออกมาอีกครั้ง เขาดูสดชื่นเเละกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก!

เขาเดินมาข้างฉันเเล้วถาม “ยังไม่ง่วงเหรอ?”

ฉันยังไม่รู้สึกง่วงนอน เเต่เเซคคารี่ก็ดึงฉันไปที่เตียง

แซคคารี่กอดฉันไว้ในอ้อมเเขนของเขาเเน่น ฉันเอาแก้มของฉันวางบนอกของเขาเเล้วฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะของเขา จากนั้นฉันก็เริ่มง่วงขึ้นทีละนิดเหมือนกัน ตั้งเเต่ที่ฉันผ่าตัดมา ฉันก็รู้สึกง่วงได้เร็วขึ้นมาก

ร่างกายของฉันไม่สามารถทนต่อความเครียด เเล้วมันก็เหนื่อยล้าได้ง่าย

ฉันเผลอหลับไป หลังจากนั้นเเซคคารี่ก็ตื่นขึ้นมาก่อนฉัน ตอนที่ฉันลืมตา เขากำลังผิงหลังกับหัวเตียงเเล้วอ่านหนังสืออยู่ มันยังคงเป็นหนังสือเล่มเก่าเรื่อง ‘ห้วงรัก ห้วงมายา’ ฉันลุกขึ้นมากอดเเขนของเขา

“ตอนนี้กี่โมงเหรอคะ?” ฉันถาม

เขาหยิบมือถือของเขาขึ้นมาดู “ห้าโมงเย็น” เขาตอบ