บทที่ 726

“พวกเราทั้งคู่ต่างยุ่ง คุณไม่สามารถจากฟินแลนด์มาได้เป็นเวลานานนัก และฉันก็มีตระกูลชิคอยู่ที่นี่ เพราะแบบนี้พวกเราเลยต้องแยกจากกันอยู่ตลอดเวลา และฉันก็ไม่ชอบที่เป็นแบบนี้เลย! ฉันอยากมอบตระกูลชิคให้คุณ เพื่อฉันจะได้พาเด็ก ๆ ไปอยู่กับคุณที่ฟินแลนด์ แล้วก็กลับมาอยู่ที่เมืองอู๋เป็นครั้งคราว ดีไหมคะ?”

แซคคารี่เคยบอกว่าฟินแลนด์เป็นสถานที่ที่น่าอยู่อาศัย เขาชอบฟินแลนด์มาก และฉันเองก็ไม่ค่อยมีความสุขที่อาศัยอยู่ในเมืองอู๋ ฉันสามารถตามเขาไปได้ทุกที่ ตราบใดที่เราไม่ต้องแยกจากกัน!

“ในตอนนี้เธอเชื่อใจฉันจนหมดหัวใจของเธอเพราะเราแต่งงานกัน นั่นเป็นเหตุผลที่ทำไมเธอถึงตัดสินใจยกตระกูลชิคให้ฉันงั้นเหรอ?” แซคคารี่ถามอย่างรู้ทัน

สิ่งที่แซคคารี่เดานั้นถูกต้อง แต่เขาที่พูดออกมาอย่างตรงไปตรงมามันทำให้ฉันเจ็บปวด

ฉันรีบโกหก และปฏิเสธ “มันไม่ใช่แบบนั้นค่ะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อในตัวคุณ มันเป็นเพราะฉันรู้สึก”

“ฉันปฏิเสธ” แซคคารี่ขัดจังหวะฉัน

ฉันมองไปที่เขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ “พี่รอง”

“เบล พ่อของเธอเป็นคนที่พรากตระกูลชิคไปจากมือฉันและมอบมันให้เธอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต เธอต้องยึดถือมันไว้ให้แน่น ๆ”

พ่อของฉันเคยเป็นพ่อของแซคคารี่

“แต่เราแต่งงานกันแล้ว ดังนั้นมันจึงเป็นของเราทั้งคู่” เสียงใสกล่าว

“นั่นไม่ใช่เรื่องผิด แต่เขาไม่ต้องการแบบนั้น” เสียงทุ้มพูด ตอนที่พูดว่า ‘เขา’ แซคคารี่หมายถึงพ่อของฉัน

ฉันไม่เข้าใจว่าทำไม ดังนั้นฉันจึงถาม “ทำไมเหรอคะ?”

“เบล ตระกูลชิคมีความลับมากเกินไป พ่อของเธอเกลียดชังฉันและแม่ของฉันอย่างมาก มันไม่ใช่เรื่องที่ฉันสามารถอธิบายได้ง่าย ๆ แต่เธอต้องจำเอาไว้ ฉันเป็นศัตรูกับพ่อของเธอ”

“พี่รองคะ ฉันไม่เข้าใจว่าคุณหมายถึงอะไร” ฉันตอบ

ฉันจำได้ว่ามีคนเคยบอกฉันมาก่อนว่า พ่อของฉันกดน้ำลูกชายทั้งสามของเขา แซคคารี่กับสเตลล่าใส่ความพ่อฉัน นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขากดน้ำลูก ๆ!

ฉันจำได้ เวลเป็นคนบอกเรื่องนั้นกับฉัน! นั่นคือเหตุผลที่เวลพยายามอย่างเต็มที่เพื่อปฏิเสธแซคคารี่ในอดีต!

ฉันเข้าใจในสิ่งที่เขาหมายถึง ฉันมองไปที่แซคคารี่ที่มีท่าทางโดดเดี่ยว และไม่ได้พูดอะไรอีก ฉันกอดแขนเขาแน่น ก่อนจะปลอบเขา “พี่รองคะ ไม่ต้องคิดเรื่องอดีตอีกแล้วนะคะ ถ้าคุณไม่ต้องการครอบครองตระกูลชิค ฉันจะไม่พูดถึงมันอีกแล้ว! ฉันจะทำตามที่คุณต้องการ เราจะอยู่ที่เมืองอู๋สักระยะ จากนั้นก็อยู่ที่ฟินแลนด์ แบบนั้นก็ได้ค่ะ ฉันแค่อยากอยู่ข้าง ๆ คุณอย่างมีความสุข”

แซคคารี่ส่งเสียงตอบรับในลำคอ ก่อนจะก้มหน้าลงมาหอมแก้มฉันอย่างแผ่วเบา มันเป็นเรื่องหายาก แต่เขาก็ก้าวถอยหลังกลับไป

“เบล ชีวิตฉันผ่านอะไรมาเยอะ นั่นคือเหตุผลที่ฉันไม่อยากคิดถึงอดีตอีกแล้ว ฉันสนเพียงแค่อนาคตของพวกเรา”

“ค่ะ มาฝังความลับและความเกลียดชังทิ้งไปกันเถอะ” ฉันตอบ

จู่ ๆ แซคคารี่ก็หันมา ริมฝีปากเขาประทับกับของฉัน ฉันจูบตอบเขา ในขณะที่เรากำลังจะไปไกลกว่านี้ โทรศัพท์ฉันก็ดังขึ้น

ฉันลุกขึ้น และหยิบโทรศัพท์จากข้างเตียง มันเป็นสายโทรเข้าจากคุณแม่