บทที่ 757

ในขณะที่เธอพยายามจะถามคำถามบอดี้การ์ดต่อ รูปร่างที่คุ้นเคยก็ปรากฏกายขึ้นที่ชั้นสองของคฤหาสน์ ชายคนนั้นสวมชุดที่ดูไม่เป็นทางการนัก เสื้อสเวตเตอร์สีขาวที่เข้าคู่กับกางเกงสีอ่อน ผมด้านหน้าที่ถูกตัดแต่งเป็นอย่างดี และแสงออร่าความหล่อเหลาที่เขาแผ่ออกมา!

ซัมเมอร์รู้สึกหวาดเกรงเข้าไปใหญ่ หลังจากได้เห็นเขา!

เธอยิ้มบาง ๆ และเรียกเขาอย่างเอาอกเอาใจ “สตีเฟน”

บลูสันสั่งด้วยเสียงทุ้ม “เข้ามาสิ”

ซัมเมอร์อดกลั้นความกลัวที่อยู่ภายในไว้ และเดินเข้าคฤหาสน์ไป ในตอนนั้นบลูสันก็ได้เดินเข้าไปข้างในแล้ว เพราะกลัวว่าเขาจะหนาว ซัมเมอร์จึงรีบหันหลังไปปิดประตูเพื่อไม่ให้ลมหนาวด้านนอกพัดเข้ามา

บลูสันเข้ามายืนอยู่ข้างเธอ และถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คุณนายไอ คุณรู้หรือเปล่าว่าทำไมคุณถึงถูกพามาที่นี่?”

ซัมเมอร์พยักหน้า และยอมรับผิด “ฉันขอโทษค่ะ”

ดวงตาบลูสันดูเหนื่อยล้า เขากระพริบตาสองสามครั้งก่อนจะนั่งลงบนโซฟาอย่างเงียบ ๆ ซัมเมอร์รู้สึกได้ว่าเขากำลังเศร้า เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเดินไปนั่งข้างเขา และอธิบายแผนของเธอให้ฟัง “ฉันอยากจะยื่นคำขาดให้เขา มันไม่ใช่การทรยศคุณเลยนะคะ”

บลูสันไม่พูดอะไร ซัมเมอร์รู้ดีว่าเขากำลังโกรธอยู่

เธอเคยมีความสัมพันธ์มาแล้วสองสามครั้งในอดีต และรู้ดีว่าผู้ชายก็ต้องการการปลอบโยนเช่นเดียวกัน เธอนิ่งไปสักครู่ก่อนจะหันไปจิ้มแก้มเขา “พี่ชาย”

เสียงของเธอนั้นอ่อนโยน ดวงตาบลูสันเบิกกว้าง

ดวงตาเขาช่างงดงาม มีเสน่ห์ดึงดูดอย่างน่าเหลือเชื่อ

ซัมเมอร์เรียกอย่างนุ่มนวล “ฉันไม่เคยคิดที่จะทรยศคุณเลยนะคะ ฉันแค่ต้องการไปคุยกับเขาที่อิตาลี แค่นั้นเองค่ะพี่ชาย! ฉันขอบคุณ คุณไปตลอดชีวิตนี้ ฉันขอบคุณสำหรับการดูแลของคุณ แต่ฉันไม่ต้องการเป็นภาระคุณ… นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันต้องไปคุยกับเขาเป็นการส่วนตัว”

ทันใดนั้นบลูสันก็ถามเธออย่างเย็นชา “ทำไมตอนนั้นคุณถึงมาตามหาผมที่ไอร์แลนด์เพื่อแต่งงานด้วย?”

ในตอนนั้น มันเป็นเพียงแค่การแสวงหาความคุ้มครองจากเขาเท่านั้น!

แค่หลอกใช้เขา...

เธอไม่สามารถพูดออกไปได้ แต่การที่เธอไม่ได้พูดมันออกไปนั้นก็ไม่ได้แปลว่าบลูสันจะหลงลืมมัน จู่ ๆ บลูสันก็ยกมือขึ้นสัมผัสแก้มเธอ รอยแผลเป็นบนแก้มของเธอนั้นยังคงอยู่ และค่อย ๆ ฟื้นตัว อย่างไรก็ตาม มันดีขึ้นมากและจะหายดีในไม่ช้า