บทที่ 764

ฉันมักจะพูดคุยกับซัมเมอร์เป็นการส่วนตัวอยู่เสมอ และหัวข้อหลัก ๆ นั้นก็เป็นเรื่องในอดีต ทว่าเมื่อเรื่องราวส่วนตัวนี้ถูกเปิดเผยออกมา มันก็จะดูไม่ดี โดยเฉพาะเมื่อมันถูกเปิดเผยต่อหน้าแซคคารี่และบลูสัน พวกเขาทั้งคู่ดูอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่นัก

ซัมเมอร์กับฉันตระหนักได้ทันทีว่าเราทั้งคู่ได้สร้างปัญาหาให้ตัวเองแล้ว!

พวกเราไม่ควรพูดเรื่องพวกนั้นออกมาเพื่อทำให้พวกเขาโมโห...

พวกเขาหึงงั้นเหรอ?!

ฉันไม่แน่ใจนักเพราะเรื่องเหล่านั้นคืออดีต อดีตที่แซคคารี่กับบลูสันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้อง

หรือบางทีพวกเขาจะใส่ใจเรื่องเหล่านั้น?!

ซัมเมอร์รีบยอมรับผิดและพูดขึ้น “แคโรแค่พูดอะไรไปเรื่อย! ฉันลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเคยพูดอะไรแบบนั้น มาเถอะ เดินไปตรงนั้นกันดีกว่า ฉันได้ยินลีโอพูดว่ามันมีสวนดอกลิลลี่อยู่ไม่ไกลข้างหน้านี้ พวกมันน่าจะบานแล้วในช่วงเดือนนี้ มันต้องสวยมากแน่ ๆ เลยค่ะ”

พวกเราไม่สามารถมองเห็นอะไรได้ในช่วงเวลากลางดึกเช่นนี้ อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้บรรยากาศช่างกระอักกระอ่วนเหลือเกิน ดังนั้นฉันจึงรีบพูดแทรก “เดินไปดูกันเถอะค่ะ สวนดอกไม้ต้องสวยมากแน่ ๆ”

บลูสันส่งเบลล่าที่กำลังร้องไห้อยู่ให้แซคคารี่ คนข้างหลังอุ้มเธอไว้อย่างนุ่มนวล ในขณะที่ลูบหน้าและปลอบโยนเธอ ขณะเดียวกัน บลูสันก็กอดอกและมองมาที่เราด้วยสายตาที่สว่างราวกับไฟฉาย ประหนึ่งกำลังรอให้พวกเราแสดงอะไรออกมา

ดูเหมือนว่าฉันกับซัมเมอร์จะกลายเป็นนักแสดง นักแสดงมืออาชีพที่สร้างความบันเทิงให้กับพวกเขา ฉันเค้นเสียงหัวเราะและพูดว่า “เอาล่ะ มันเป็นความผิดพลาดของพวกเราเองค่ะ”

บลูสันมองซัมเมอร์ด้วยสายตาสงบนิ่ง ก่อนจะถามด้วยเสียงเย็นเยือก “คุณเข้าใจความอ่อนไหว จุดอ่อน ศักดิ์ศรี และรักที่เขาดื้อรั้น? ที่รัก ผมควรต้องทำอย่างไร?”

ฉันเกือบร้องไห้ “ฉันขอโทษนะคะ ฉันพูดเรื่องไร้สาระจริง ๆ!”

ฉันมองไปที่แซคคารี่ เขาไม่ต้องการให้ฉันไปอยู่ในจุดที่ยากลำบาก เขารอสักครู่ก่อนจะพูดกับบลูสัน “สตีเฟน เดินไปที่สวนดอกไม้กันดีกว่า”

เราทั้งสี่และลูกน้อยเดินไปยังสวนดอกไม้ด้วยกัน ชายหนุ่มทั้งสองเดินนำหน้าไปพร้อมกับลูก ในขณะที่ซัมเมอร์กับฉันเดินตามหลังพวกเขาไปอย่างน่าสงสาร และคอยปลอบใจกันและกัน