บทที่ 77

จนกระทั่งมีเสียกเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นรบกวนบรรยากาศน่าอึดอัดใจนี้

สายนั้นมาจาก ลอเรน กรีน

แคโรประหลาดใจเล็กน้อย

ในขณะที่ฉันลังเลว่าจะรับสายของเธอดีไหม ดิกสันก็ชะโงกหน้ามามองเสียก่อน และเมื่อเห็นว่าชื่อที่โทรเข้ามาเป็นใคร คิ้วหน้าคู่นั้นก็ขมวดเข้าหากันทันที เสียงเข้มพูดติดรำคาญ “ในหัวของลอเรนก็มีแต่เรื่องของ แลนซ์ เกร็กเท่านั้นแหละ”

ดิกสันเรียกใช้คำว่า แลนซ์ เกร็ก แทนคำว่า ‘พี่ชาย’

บ่งความถึงความสัมพันธ์ที่ห่างเหินสำหรับสองคนนี้

การที่ดิกสันนอนอยู่ข้าง ๆ แบบนี้ทำให้ฉันไม่อยากรับสาย แต่ลอเรนกลับไม่ยอมแพ้และเลือกโทรแบบวีดีโอคอลมาแทน

ร่างสูงที่เริ่มหงุดหงิดคว้าโทรศัพท์ของฉันไปพลันกดรับสาย “เธอมีธุระอะไรลอเรน?”

น้ำเสียงกร้าวที่ติดรำคาญนั้นทำให้ลอเรนตกใจไม่คิดว่าผู้เป็นพี่ชายจะใช้มันพูดกับเธอ พลางทำให้เธอได้แต่เอ่ยกลับอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “พี่รอง ฉันขอคุยกับพี่แคโรไลน์หน่อยนะคะ”

“เธอจะคุยกับพี่สะใภ้ตัวเองทำไม?”

ดิกสันเน้นย้ำสถานะของฉันต่อลอเรนอย่างไม่สนใจอะไร

ปลายสายชะงักไปนิด พลันเอ่ยอีกครั้ง “พี่สะใภ้ของฉันอยู่ไหนคะ?”

คนหน้านิ่งแต่อารมณ์คลุกกรุ่นไม่ยอมตอบ ทว่าถามโต้กลับคนเป็นน้อง “แล้วจะถามหาเธอไปทำไม?”

“ฉันโดนจับอยู่ที่สถานีตำรวจอีกแล้ว”

ดิกสันเงียบไป “...”

ลอเรนเริ่มเอ่ยปากอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงเศร้า “ฉันไม่กล้าบอกพี่ใหญ่ แล้วฉันก็กลัวว่าพี่จะด่าฉัน ฉันถึงอยากคุยกับพี่แคโรไลน์”

เสียงเข้มตอบกลับเพียงว่า “สมควรแล้ว”

“...”

ปลายสายเงียบลงก่อนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “พี่รอง ได้โปรดช่วยฉันด้วยนะคะ”

“ช่วยเหลือตัวเองไปก็แล้วกัน”

ดิกสันตัดสายในลอเรนอย่างโหดร้าย พลางวางโทรศัพท์ลง การกระทำแบบนั้นของเขามันไม่น่ารักเลยซักนิด “ทำแบบนั้นไม่ดีเลยนะรู้ไหม?”

มือหนาส่งโทรศัพท์คืนฉัน “แล้วทำไมลอเรนถึงไม่คิดบ้างว่าทำแบบนั้นมันไม่ดีต่อตัวเธอ? ให้เธออยู่ในนั้นซักคืนเผื่อจะคิดได้ พรุ่งนี้ผมค่อยหาเวลาไปประกันตัวเธอออกมา”