บทที่ 784

ฉันไม่สามารถเข้าไปจุ้นจ้านกับปัญหาของดิกสัน เกร็ก ได้เลย อย่างไรก็ตามฉันต้องกลายเป็นคนนอก ถึงอย่างนั้น ฉันก็เชื่อว่าดิกสันจะสามารถจัดการปัญหาได้เป็นอย่างดี เพราะเขาเข้มแข็งกว่าที่เขาคิดเขาไว้มากนัก

เขานั้นเข้มแข็งเกือบเท่าแซคคารี่

มาร์ตี้รายงานบางอย่างให้แซคคารี่ทราบก่อนจะจากไป เขาย้ำแซคคารี่ “หายไว ๆ นะครับ ผมอยู่ที่ฟินแลนด์ได้ไม่นานนัก ยังมีอีกหลายเรื่องที่รอให้พี่ไปจัดการ”

แซคคารี่ถามเขา “นายมีอะไรต้องทำเหรอ?”

“ผมมีเรื่องด่วนที่ต้องกลับไปที่เมืองอู๋”

“ถ้างั้นฉันจะให้นายเข้าถึงธุรกิจในฟินแลนด์ได้อย่างเต็มที่”

มาร์ตี้ก้าวถอยหลัง “หมายความว่าไงครับ?”

“คืนนี้ฉันจะกลับเมืองอู๋พร้อมกับคุณนายชิค”

มาร์ตี้หน้าซีด แต่แซคคารี่กลับดูใจเย็น และมีท่าทางสบาย ๆ

หลังจากมาร์ตี้ออกไป ฉันก็กอดไหล่ร่างใหญ่อย่างระมัดระวังและเอ่ยถาม “พี่รอง ทำไมคุณถึงรีบกลับเมืองอู๋นักล่ะคะ?”

ร่างกายแซคคารี่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น เขามีรอยแผลพวกนี้มานานหลายปีแล้ว รอยรูกระสุนใหม่ที่เฉียดหัวใจเขานั้นช่างดูน่าหวาดกลัว มีเพียงคอกับใบหน้าเขาเท่านั้นที่ปราศจากรอยแผลเป็น

ฉันลูบไล้ผิวเขาอย่างนุ่มนวลด้วยนิ้วเรียวยาว เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้น “เธอไม่ได้วางแผนว่าจะกลับเมืองอู๋เมื่อเช้านี้หรอกเหรอ?”

ฉันต้องการกลับเมืองอู๋เพื่อจัดการเรื่องควินซี่

อย่างไรก็ตาม ฉันกลับลืมเรื่องนั้นไปเสียสนิทตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุขึ้น

ฉันไม่แม้กระทั่งนึกถึงมันด้วยซ้ำ

ไม่คิดมาก่อนเลยว่าเขาจะจำได้

“ฉันไม่รีบค่ะ”

แซคคารี่มองไปยังนิ้วมือที่ลูบไล้ไปมาของฉัน เขามองมันอยู่สักพักก่อนฉันจะขำออกมาอย่างกระอักกระอ่วน เขาจึงอธิบาย “บังเอิญว่าฉันได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นฉันจึงกลับเมืองอู๋ไปกับเธอได้ ฉันอนุญาตให้มาร์ตี้เข้าถึงธุรกิจที่นี่ได้อย่างเต็มที่เรียบร้อยแล้ว นี่มันเป็นวันหยุดที่หายากมากเลยนะ”

แซคคารี่ต้องได้รับบาดเจ็บเพื่อมีวันหยุด

เขาต้องการใช้เวลากับฉันให้มากกว่านี้อยู่เสมอ