บทที่ 786

ฉันชะงักไป และไม่คาดคิดว่าเธอจะถามฉันแบบนี้

ฉันครุ่นคิดและพูดขึ้น “เธอไม่มีทางหนีรอดไปได้หรอกนะ”

“ฉันเป็นวายร้ายในสายตาเธอเหรอ? แต่ฉันหวังว่าเธอจะยังมีชีวิตอยู่นะ ฉันเพียงแค่ทำผิดพลาดเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นเอง”

แค่ทำผิดพลาด...

เธอพูดออกมาอย่างสบาย ๆ

“เธอมันพวกขี้โกหก”

ฉันเมินเธอ ก่อนจะถามพี่เชอริลกับเอเลนว่าพวกเธอจะอยู่ที่เมืองอู๋นานแค่ไหน พี่เชอริลบอกว่าเฮนรี่มีธุรกิจที่ต้องไปเข้าร่วมในเมืองอู๋เร็ว ๆ นี้ ดังนั้นพวกเขาจึงยังไม่กลับ พวกเขาจะอยู่ที่นี่ต่ออีกประมาณหนึ่งอาทิตย์

เอเลนลังเล “ไม่แน่ใจเลยค่ะ”

“คุณกลัวอะไรเหรอคะ?” ฉันถาม

เอเลนสั่นหน้าและพูดขึ้น “ฉันไม่ได้กลัวอะไรค่ะ”

ฉันเดินเข้าไปข้างในเพื่อกอดเจด เธอดูเชื่อฟังและเรียกฉันว่าคุณน้า ฉันยิ้ม “หนูคิดถึงคุณน้าไหมคะ?”

“ค่ะ หนูคิดถึงคุณน้า”

“ถ้างั้นหนูอยากไปอยู่ที่บ้านของน้าสักสองสามวันไหมคะ?”

เจดถามอย่างมีความสุข “คุณแม่จะไปด้วยไหมคะ?”

“แน่นอน คุณแม่ก็จะไปด้วย”

ฉันให้เจดอยู่ที่นี่ไม่ได้

เอเลนจะถูกข่มขู่หากเจดอยู่ที่นี่

“ถ้างั้นก็ตกลงค่ะ หนูอยากไปบ้านของคุณน้า”

บางทีอาจเป็นเพราะอยู่ ๆ เอเลนก็มาที่นี่ เจดจึงดูมีความสุขมาก เธอผละตัวออกมาจากอ้อมกอดของฉัน และเดินไปหาเอเลนที่สนาม

เอเลนกอดเธอไว้ ก่อนฉันจะได้ยินเสียงเธอถาม “คุณแม่ ไปอยู่บ้านของคุณน้ากันเถอะค่ะ หนูได้ยินมาว่าคุณน้ามีน้องหมาด้วย~”

ฉันบอกเจดว่าฉันเลี้ยงสุนัขเอาไว้

ทว่าสุนัขของฉันอยู่ที่ฟินแลนด์

แต่ไม่ต้องเป็นห่วง ผู้ช่วยของฉันสามารถพาสุนัขมาที่บ้านได้ในภายหลัง

เอเลนหัวเราะ และพูด “โอเคค่ะ”

ควินซี่มองดูพวกเราจากไป ดูเหมือนเธอจะอารมณ์ไม่ดีนัก ฉันพาเอเลนกับเจดกลับมาที่คฤหาสน์ ส่วนแซคคารี่นั้นยังคงนอนหลับอยู่ในห้องนอน

ฉันให้เอเลนกับเจดอาศัยอยู่ในห้องชั้นหนึ่ง