บทที่ 789

แซคคารี่บอกว่าฉันคือภรรยาของเขา ทว่าในตอนนั้น ฉันยังไม่ได้เป็นภรรยาเขา

สำหรับเขา เขามั่นใจว่าจะได้ฉันมาเป็นภรรยา!

ฉันนึกบางอย่างได้ และพูดออกมา “คุณไม่เคยเรียกฉันว่าภรรยาของคุณเลย”

แซคคารี่เหล่มองและถาม “เบล เธออยากได้ยินเหรอ?”

น้ำเสียงที่น่าดึงดูดของเขาดูเหมือนเป็นการยั่วยวน

ฉันพยักหน้าอย่างมีความหวัง และได้ยินเขาพูดขึ้น “แน่นอน แต่เธอต้องรอจนกว่าจะทำให้ฉันมีความสุข เป็นเด็กดีล่ะ ไปเล่นกับพวกเขาที่ชั้นล่างเถอะ ฉันจะหลับสักพักและไปหาเธอตอนตื่น ไว้ฉันจะจัดการกับอดีตนายท่านฮูลเอง เธอไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องเขาอีกต่อไปแล้ว ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงนะ”

ใบหน้าแซคคารี่ยังดูซีดเซียวอยู่เล็กน้อย บางทีการเดินทางกว่าสิบชั่วโมงคงทำให้เขาเหนื่อยล้า

ฉันพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “งั้นพักผ่อนนะคะ”

ฉันเดินลงไปข้างล่างและเห็นว่าเจดยังคงเล่นกับลูกหมาอยู่ ฉันเดินเข้าไปนั่งข้างเอเลนก่อนจะถาม “คืนนี้คุณอยากกินอะไรคะ?”

ค่ำคืนนี้มาถึงอย่างรวดเร็วโดยที่พวกเราไม่ทันได้รู้ตัวด้วยซ้ำ

“ฉันยังไม่ได้คิดเลยค่ะ ฉันไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ เจดบอกว่าเธออยากกินกุ้ง ดังนั้นฉันเลยสั่งออนไลน์มา แล้วเดี๋ยวฉันจะทำกุ้ง คุณชอว์ คุณอยากกินอะไรคะ?”

“ถ้าเป็นอย่างนั้น คุณทำกุ้ง ส่วนฉันจะทำสตูมันฝรั่ง”

แซคคารี่ได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถกินอาหารแข็ง ๆ ได้

“โอเคค่ะ งั้นพวกเราทำอาหารเรียกน้ำย่อยด้วยแล้วกันนะคะ”

หลังเธอพูดเช่นนั้น ยาราก็ส่งข้อความมาหาฉัน

[ยารา: เธออยู่เมืองอู๋หรือเปล่า?]

[แคโรไลน์: ฉันอยู่บ้าน กำลังจะทำอาหารค่ำ]

[ยารา: ฉันอยากไปกินข้าวกับเธอ]

ฉันวางโทรศัพท์ลง และบอกเอเลน “ยารากำลังจะมา คุณยังไม่รู้จักเธอเลย แต่เธอคือน้องสะใภ้ของดิกสัน และเป็นภรรยาของแลนซ์”

เอเลนพยักหน้าเป็นการรับรู้ และพูดขึ้นมา “ฉันคิดเรื่องควินซี่มาอย่างละเอียดแล้ว แม้ฉันจะไม่ต้องการให้แอนดรูเศร้าเพราะเธอ แต่ฉันก็ต้องทำให้มั่นใจว่าเจดของฉันจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข”

ฉันถามอย่างสงสัย “คุณตัดสินใจอย่างไรคะ?”

“อย่างน้อยในขณะที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันจะเป็นคนส่งเธอกลับสวิตเซอร์แลนด์ ฉันจะทำให้แน่ใจว่าเธอจะถูกห้ามไม่ให้กลับเข้ามาอีก” เอเลนอธิบายด้วยน้ำเสียงที่สงบ

ฉันรู้สึกเศร้าแทนเธอ และเอ่ยถาม “คุณจะใช้วิธีไหนเหรอคะ?”

ผู้มีอำนาจอย่างพวกเราสามารถสร้างปัญหาให้ผู้อื่นได้หลายวิธี ขึ้นอยู่กับว่าเราต้องการหรือไม่เท่านั้น เอเลนคิดอย่างรอบคอบและตัดสินใจ “ฉันวางแผนที่จะส่งคนไปจับตาดูเธอ”

“คุณใจดีเหลือเกิน” ฉันกล่าว

“ฉันรู้ค่ะ แต่ฉันไม่อยากทำผิดกฎหมาย”

ฉันจะอธิบายเรื่องควินซี่อย่างไรดี?

ในตอนนั้น เธอไม่ได้ปองร้ายหรือทำร้ายคุณ การมีอยู่ของเธอเพียงทำให้คุณรู้สึกขยะแขยง ถึงอย่างนั้น คุณก็ไม่สามารถใช้วิธีการที่ไร้มนุษยธรรมจัดการกับเธอได้!

“ฉันจะจัดการเรื่องควินซี่เองค่ะ” ฉันพูด