บทที่ 79

“มันหิวเหรอ?” ฉันถามอีก

ตอนนี้ระหว่างดิกสันกับฉันมีเพียงหน้าต่างกั้นเท่านั้น ฉันจะเดินออกไปคุยกัยเขาตรง ๆ เลยก็ได้ แต่ก็ไม่กล้าพอ

แคโรไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่

แค่รู้ว่าเธออาจจะใจอ่อนได้ถ้าก้าวเท้าออกไป

ดิกสันตอบกลับมา “ไม่หรอก มันพึ่งกินปลาในสวนหลังบ้านไปเองมั้ง”

“อ๋อ ในสวนมีปลาเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ฉันรู้ว่าคำถามแบบนั้นอาจจะดูไร้สาระ แต่ฉันแค่อยากจะพูดคุยกับเขาดี ๆ แบบนี้ และโชคดีที่เขาไม่ได้เมินเฉย “มันมีแต่ปูต่างหาก”

ปูเหรอ...

เขาเลี้ยงพวกมันไว้เพื่อ เกวน เวิร์ท เหรอ?

เขาพา เกวน เวิร์ท มาที่นี่บ่อย ๆ หรือเปล่า?

‘โอ้’ แคโรไม่รู้ตัวเลยตัวเองว่าตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ผิดหวังและแผ่วเบาขนาดไหน พลางหลุดปากพูดสิ่งที่คิดอยู่ออกไป “เกวน เวิร์ท เคยพูดว่าเธอชอบกินปู”

มือหนาชะงักพลันหยุดลูบกลุ่มขนสีส้มตรงหน้า ดิกสันถอนหายใจเล็กน้อยก่อนอธิบาย “ผมไม่เคยพาเธอมาที่นี่ และไม่ได้เลี้ยงมันไว้ให้เธอ”

“งั้นเพื่อใคร?” ฉันถามกลับอย่างลืมตัว

ดิกสันค่อย ๆ เบนสายตามามองฉัน การกระทำแบบนั้นทำให้ฉันยิ้มฝืน “อย่าบอกนะว่าเพื่อฉันน่ะ ฉันเกลียดปูที่สุด”

“อะไรนะ?” ดิกสันอึ้งไป

เห็นแบบนั้นฉันจึงเลือกที่จะอธิบายออกไปตรง ๆ “ฉันไม่ชอบกินปู มันทั้งคาวแล้วก็มีแต่เปลือกแข็ง ๆ แต่ฉันได้ยินเกวน เวิร์ท พูดว่าคุณชอบมัน เพราะอยากเห็นคุณมีความสุข ฉันถึงทำแต่เมนูปูตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน ทว่าคุณกลับไม่กินมันเลย!”

เมื่อมองย้อนกลับไป ก็เห็นภาพตัวเองในสามปีก่อนที่ยอมโอนอ่อนให้เขาไหลวนเข้ามาในความทรงจำอีกครา

มีแต่วันวานที่เลวร้าย