บทที่ 808

ฉันรีบพูดขัดเขาทันที “พูดจาอะไรไร้สาระอย่างนั้นคะ?”

“ไม่มีอะไรหรอก” เขาพึมพำเบา ๆ

แต่ฉันก็รู้ได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติอยู่ข้างในใจของฉัน แต่ฉันก็บอกไม่ได้ว่ามันคืออะไร

ฉันรอแซคคารี่กินโจ็กเสร็จก่อนที่จะเดินลงไปเล่นกับเจดข้างล่าง ตอนที่ฉันเดินลงบันไดไป ฉันก็ได้รับข้อความจากวอลเลซ

[วอลเลซ: ฉันอยากมาที่เมืองอู๋]

มันจะมีอะไรดี ๆ เกิดขึ้นไหมถ้าหากเขามาที่นี่?

ฉันรีบตอบข้อความของเขา

[แคโรไลน์: ช่วงนี้ฉันค่อนข้างยุ่งน่ะ]

[วอลเลซ: งั้นเธอว่างตอนไหนล่ะ?]

ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับวอลเลซกันนะ?

[แคโรไลน์: ทำไมเหรอ?]

[วอลเลซ: เมื่อวานนี้แม่ว่าฉันอีกแล้ว]

วอลเลซใช้คำว่า ‘อีกแล้ว’ แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็รู้ว่าเขากำลังต้องการความเห็นใจจากคนอื่นอยู่

ฉันถอนหายใจแล้วเรียบเรียงข้อความของฉัน

[แคโรไลน์: ตอนนี้ฉันมีเรื่องที่ต้องสะสางเยอะมาก นายควรรอสักพักก่อนที่จะมาที่เมืองอู๋นะ แต่ยังไงก็อย่ามาสร้างเรื่องที่นี่ล่ะ]

ฉันเคยรับมือกับวอลเลซอย่างหนักมาก่อน ฉันเลยไม่แน่ใจว่าเรามาอยู่ฝ่ายเดียวกันได้อย่างไร ฉันต้องนึกถึงความรู้สึกของเขาเมื่อไหร่ก็ตามที่ฉันตัดสินใจเรื่องต่าง ๆ แถมฉันต้องอดทนถ้าเกิดว่าเขาสร้างปัญหาขึ้นมาด้วย

[วอลเลซ:โอเคเลย ฉันจะไปที่นั่นพรุ่งนี้นะ]

วอลเลซตอบกลับมาด้วยความพึงพอใจ และมันทำให้ฉันถึงกับพูดไม่ออก

มันเป็นเวลาเที่ยงคืนตอนที่ราฟกับเบลล่ามาถึงบ้าน ฉันเดินลงไปอุ้มลูกทั้งสองแล้วพาพวกเขาขึ้นมาข้างบน จากนั้นแซคคารี่ก็อุ้มราฟออกจากอ้อมแขนของฉัน

เด็กทั้งสองนอนหลับไปแล้ว เราเลยวางพวกเขาลงบนเปลเล็ก ๆ ที่เรานำเข้ามาในห้องเมื่อไม่นานมานี้ ฉันถึงกับอ่อนระทวยตอนที่เห็นลูก ๆ ทั้งสองคน พร้อมกับใบหน้าที่เหมือนกับนางฟ้าตัวน้อยของพวกเขากำลังหลับใหล