บทที่ 817

ทันใดนั้นฉันก็หมดสติไป

ฉันไม่คาดคิดว่าจะหมดสติแม้แต่น้อย เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็เห็นชายคนนั้นนั่งอยู่ที่เบาะโดยสาร เขากำลังก้มหน้าก้มตาจดจ้องอยู่กับโทรศัพท์

ฉันอดกลั้นความรู้สึกอันยุ่งเหยิงไว้ก้นบึ้งของหัวใจ เมื่อฝนเริ่มตกเบาลง ฉันก็ขับรถลงเขาต่อ ก่อนที่เราจะขับไปถึงใจกลางเมือง ชายคนนั้นก็ขอให้ฉันหยุดรถเพื่อให้เขาลง ฉันไม่ได้ตอบอะไรและจอดรถที่ริมทางหลวง

ชายคนนั้นกางร่มสีแดงของเขาอีกครั้งพร้อมรอยยิ้ม

“ขอบคุณมากครับคุณผู้หญิง หากโชคชะตานำพา เราคงได้พบกันอีกครั้ง นี่ครับ ค่าโดยสาร”

เขาส่งเงินให้ฉันหนึ่งร้อยเหรียญ ฉันไม่ได้ปฏิเสธ และขับรถออกมาหลังจากนั้น ฉันเห็นเขามองตามเส้นทางที่ฉันจะขับไปจากกระจกมองหลัง เขายืนมองฉันอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน

ฉันหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะเลี้ยวไปเลนขวาของถนนและขับออกมา

กว่าจะกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว เพราะความเหนื่อยล้า ฉันนอนลงบนเตียงและหลับไปอย่างรวดเร็ว ในคืนนั้นฉันฝันประหลาด ฉันฝันถึงบางอย่างที่เกิดขึ้นตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก และฝันถึงคนที่ฉันเองก็ไม่รู้จัก

ฉันไม่รู้จักคน ๆ นั้น ที่อยู่ ๆ ก็เข้ามาอยู่ในความฝันฉัน ฉันเห็นหน้าเขาไม่ชัดด้วยซ้ำ

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่ออันเย็นเฉียบ ซึ่งฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไม เมื่อนอนลงบนเตียง สิ่งเดียวที่ฉันจำได้คือความฝันประหลาดเมื่อคืนนี้

มันคือความฝัน แต่มันไม่เหมือนความฝันเลย

มันเคยเกิดขึ้นตอนฉันเป็นเด็ก แต่ว่าฉันจำรายละเอียดไม่ได้แล้ว

ตอนที่ฉันยังเด็ก ฉันมีสุนัขพันธุ์บอร์เดอร์ คอลลี่ ฉันชอบเลี้ยงสัตว์เลี้ยงที่มีขนปกปุย อยู่มาวันหนึ่ง จู่ ๆ ก็มีใครบางคนถามฉันขึ้นมา “แคโร หนูชอบมันไหม?”

ในตอนนั้น ฉันตอบเขาไปว่าฉันชอบมัน หลังจากนั้นสุนัขฉันก็หายไป ในตอนที่พบมัน มันก็ได้กลายเป็นศพไปแล้ว ตั้งแต่นั้นมาฉันก็ไม่เคยเลี้ยงสุนัขอีกเลย

ตั้งแต่วันนั้นฉันก็ไม่เลี้ยงสุนัขอีก จนกระทั่งไม่นานมานี้ ฉันตัดสินใจรับเลี้ยงลูกสุนัขทั้งสองตัว ในขณะเดียวกัน ฉันยังมีเยอรมันเชพเพิร์ดอีกสองตัวที่มาร์ตี้ให้มา อยู่ที่ฟินแลนด์อีกด้วย

ฉันสูดหายใจเข้าก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำในห้องน้ำและกินยาต้านมะเร็ง ฉันคิดว่าฉันควรไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกาย เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉันจึงเปลี่ยนชุดและเดินลงไปข้างล่าง

เมื่อลงมาข้างล่าง แอนดรูก็พูดกับฉัน “ผู้ชายของเธอกลับมาแล้ว เขาอยู่ในสวนน่ะ”