บทที่ 855

อันที่จริง ฉันควรเห็นอกเห็นใจกับสิ่งที่ควินซี่ทำหลังจากที่เธอเสียชีวิต ทว่าฉันรู้สึกว่าสิ่งที่เธอทำกับเอเลนนั้นเป็นเรื่องที่ยกโทษให้ไม่ได้

พี่เชอริลกับฉันกลับบ้านไปอย่างหดหู่ ในตอนนั้นเอเลนกำลังเล่นอยู่กับเด็ก ๆ โดยมีแอนดรูอยู่ข้าง ๆ เธอ

มันดูสงบสุขเหลือเกินที่เห็นพวกเขาเป็นแบบนี้

ฉันเดินไปที่โซฟาและอุ้มราฟที่ว่าง่ายไว้ในอ้อมแขน เจดที่กำลังเล่นรถบังคับอยู่ก็เรียกฉันว่าคุณน้าด้วยเสียงที่อ่อนหวานของเธอ

เจดนั้นว่าง่าย และเป็นมิตรอย่างมาก

ฉันตอบรับเจด และถามเธอ “สนุกไหมคะ?”

เธอรีบพยักหน้า “ค่ะ”

พี่เชอริลมองไปยังเด็ก ๆ และกลับมาอารมณ์ดีอีกครั้ง เธออุ้มเบลล่าเอาไว้ และจู่ ๆ ก็พูดขึ้น “ถ้าฉันยังตั้งครรภ์อยู่ ตอนนี้ฉันก็คงกำลังเตรียมตัวคลอดแล้ว ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน... ที่ไม่ปกป้องเขาให้ดี”

คำพูดของพี่เชอริลเต็มไปด้วยความหมายลึก ๆ

ฉันถามต่อ “พี่เชอริล พี่หมายความว่ายังไงคะ?”

เธอส่ายหัว และกล่าว “อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก”

ในเมื่อเธอไม่ต้องการจะเล่า ฉันจึงไม่ได้ถามต่อ ฉันอยู่บ้านได้ไม่นานนัก เพราะแซคคารี่กำลังรอฉันอยู่ที่โรงพยาบาล ฉันเข้าไปทำอาหารง่าย ๆ ในครัวสองสามอย่าง ก่อนจะตรงไปยังโรงพยาบาล

ฉันขับรถไปโรงพยาบาลด้วยตัวเอง เนื่องจากลีโอไม่ได้อยู่ที่เมืองอู๋ ฉันจึงรู้สึกเหงาเป็นพิเศษ มันไม่มีชีวิตชีวาเหมือนแต่ก่อนเลย

ส่วนใหญ่เป็นเพราะฉันเคยชินกับการที่มีคนคอยตามฉันไปทุกที่ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมอยู่ ๆ ฉันก็รู้สึกไม่คุ้นเคยกับเมืองอู๋ ฉันไม่มีลีโอและผู้ช่วยอยู่กับฉัน

อีกอย่างฉันก็ไม่สามารถคุยเรื่องต่าง ๆ กับบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างหลังฉันได้

ฉันมาถึงโรงพยาบาลและจอดรถไว้ที่ทางเข้า เมื่อฉันมาถึงห้องผู้ป่วยของแซคคารี่ ฉันก็ได้ยินเสียงคนคุยกันอยู่ข้างใน หนึ่งในเสียงนั้นเป็นของแซคคารี่ ในขณะที่อีกเสียงดูเหมือนจะเป็นของมาร์ตี้!

เขาไม่ได้อยู่ที่ฟินแลนด์หรอกเหรอ?

มาร์ตี้ถาม “เนบิวลามาปรากฏตัวเมืองอู๋แล้ว ผมแน่ใจว่าเขาจะต้องระดมคนของเขามา พวกเรายังไม่ได้จำกัดเขาไปเหรอครับ?”

แซคคารี่ตอบเบา ๆ “ใช่”

มาร์ตี้ถามด้วยน้ำเสียงงุนงง “พี่รู้ว่าเขาทำงานให้กับเนบิวลา แต่ทำไมพี่ถึงไม่กำจัดเขาไปล่ะครับ? ยิ่งไปกว่านั้นพี่ยังเก็บเขาไว้ข้างตัวมากว่าสิบปี!”