บทที่ 864

“คุณกำลังเรียกผมเหรอครับ?”

“ลูคัส ทำไมหน้าคุณดูซีดจังล่ะคะ?”

เอฟวาเนสไม่ชอบชื่อของเธอสักเท่าไหร่ และเธอก็รู้สึกเย็นชาตอนที่เธออ่านมันด้วย ดังนั้น เธอเลยตั้งชื่อของเธอว่าแอนนีโมนีตอนที่เธอเด็ก ๆ หลังจากนั้นไม่นาน เพื่อนรอบตัวเธอต่างคุ้นชินกับการเรียกเธอด้วยชื่อนั้นแล้ว

แต่แอนนีโมนีก็ไม่ได้แปลว่ามีชีวิตชีวา

ยิ่งหลังจากที่เธอพบกับเอสัน

ความโดดเดี่ยวแบบนั้นถาโถมใส่เธออย่างรวดเร็ว

ในตอนท้าย เขายังทรยศเธออีก

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ชายที่เธอรักถึงไม่แต่งงานกับเธอแต่ไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นแทน

สองปีที่แล้ว เอฟวาเนสเลยสัญญาว่าเธอจะไม่ยกโทษให้เขาในชีวิตนี้ ถึงแม้ว่าเธอจะยังเด็กอยู่ แต่เธอก็ทำตามสิ่งที่เธอสัญญากับตัวเองมาตลอด

นิสัยของเธอค่อนข้างเหมือนกับแซคคารี่เลยทีเดียว

เอฟวาเนสออกจากงานเลี้ยงพร้อมกับช่อดอกไม้ในมือของเธอ ตอนนั้นมีฝนตกลงมาเล็กน้อย ซึ่งเป็นเรื่องปกติในเมืองนี้ ฝนจะตกลงมาอย่างกระทันหัน และเธอก็ชินสภาพอากาศแบบนี้แล้ว

เธอไม่ได้คิดแม้แต่น้อยก่อนที่จะเดินฝ่าฝนออกมากับดอกไม้ในมือของเธอ เม็ดฝนผ่านแสงแดดในช่วงฤดูร้อนนั้นช่างอุ่นสบายตอนที่มันตกกระทบผิวของเธอ จนทำให้ใจของเธอสงบลง

เธอเริ่มนึกถึงเด็กหนุ่มบนเวทีนั้น

เขาเป็นวัยรุ่น

และมีอายุเท่ากับเธอ

เขาดูสงบและสว่างไสวบนเวทีนั้นมาก

เอฟวาเนสเชื่อว่าอนาคตของเขาจะต้องมีความหวังแน่นอน

เอฟวาเนสรู้สึกเหนื่อยขึ้นมาเล็กน้อยระหว่างที่เธอเดิน ตอนที่เธอกำลังจะหยุดรถแท็กซี่ จู่ ๆ ก็มีรถยนต์จอดตรงหน้าเธอ

เธอมองเข้าไปแล้วเห็นชายสวมแว่นตากันแดดอยู่ในนั้น เขาพูดขึ้น “เซนจะพาคุณไปส่งบ้านเองครับ”

เอฟวาเนสรู้จักผู้ชายคนนั้น

เขาเป็นผู้จัดการของเซน

เธอส่ายหน้าแล้วพูดกลับไปอย่างอาย ๆ “ขอบคุณนะคะ แต่ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ฉันเปียกไปทั้งตัวเลยกลัวว่าจะทำรถของคุณเลอะเทอะน่ะค่ะ”

“เธอปฏิเสธ” ผู้จัดการพูดกับคนบนรถ

“ส่งร่มมาให้ผม” เสียงของเซนดังขึ้น