บทที่ 865

ใบหน้าลูคัสนั้นซีดเซียวราวกับว่าร่างกายของเขากำลังอ่อนแอมาก ๆ ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรจะเข้าใกล้เขา แต่ฉันก็ยังคงต้องถามออกไปด้วยความเป็นห่วง “บาดแผลของคุณกำเริบเหรอคะ?”

ร่างกายของลูคัสเต็มไปด้วยรอยแทงและฝกช้ำก่อนที่เขาจะไปซีเรีย เขายังใช้เวลาทั้งวันทั้งคืนขับรถพาฉันไปหาชาร์ลส และไม่ต้องพูดถึงว่าเขารับกระสุนแทนฉันด้วย

“ผมโอเคดีครับ มันก็แค่บาดแผลเล็ก ๆ น่ะ” ลูคัสพูดพร้อมกับยืนขึ้นอย่างยากลำบาก “แซคคารี่อยู่บนชั้นสอง เขาจะออกมาทีหลัง อย่าให้เขาเห็นเราสองคนอยู่ด้วยกันเลยครับ”

เขาหมายความว่าอย่างไรกัน…

ทำไมมันถึงฟังดูเหมือนว่าพวกเรากำลังแอบคบกันล่ะ?

ฉันอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาพูดแทรกขึ้นมาก่อน “ผมเข้าใจนิสัยของแซคคารี่ดี มีหลายอย่างที่เขาไม่อยากพูดออกมาและเขาก็ไม่เต็มใจที่จะโทษมันกับคนอื่น เขาชอบเก็บทุกอย่างไว้กับตัวเอง ผมเลยไม่อยากให้เขาเข้าใจเราสองคนผิด ดังน้ันคุณอยู่ห่าง ๆ ผมเถอะครับ…”

ลูคัสกลัวว่าแซคคารี่จะเข้าใจฉันผิด

เพราะความบาดหมางระหว่างพวกเขานั้นยังฝังรากลึกอยู่

“คุณมอร์ ระหว่างเราสองคนมันไม่มีอะไรค่ะ แซคคารี่จะไม่เข้าใจผิดหรอก แต่ขอบคุณที่เตือนนะคะ” ฉันพูด

ลูคัสเม้มปากของเขาแล้วพูด “ผมกำลังทำสิ่งนี้เพื่อคุณ…”

จู่ ๆ น้ำเสียงเย็นยะเยือกก็ดังขึ้นจากชั้นสอง “ทำไมล่ะ? คุณมอร์รู้จักผมดีกว่าตัวผมเองหรอกเหรอ? ทำไมคุณถึงพูดว่าผมจะเข้าใจคุณสองคนผิด? คุณนายชิคไม่ได้พูดหรอกเหรอว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างคุณสองคน?”

ฉันเลื่อนสายตาขึ้นไปมองใบหน้าที่เย็นชาของแซคคารี่

ลูคัสตอบกับมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ถ่อมตัวหรือจะเอาชนะ “‘งั้นผมก็แค่คนที่ผ่านมาน่ะครับ ผมจะไม่รบกวนคุณอีกต่อไป ดูแลตัวเองด้วยนะครับ”

เขาเรียกฉันว่าคุณตั้งแต่เริ่มแรก

เขาไม่แม้แต่จะเรียกฉันด้วยชื่อจริงของฉัน

มันทำให้คนอื่นคิดว่าเราคือคนแปลกหน้ากัน

จะเป็นไปได้ไหมว่าลูคัสจงใจทำสิ่งนี้?

ฉันส่งสายตาของฉันกลับคืนไปที่ลูคัส เงาของเขาที่กำลังจากไปนั้นดูหดหู่ และฉันก็ช่วยไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารเขา