บทที่ 869

ทั้งซัมเมอร์และฉันต่างจ่ายเงินไปมากเพื่อของขวัญเหล่านั้น แซคคารี่ตอบข้อความของบลูสันกลับไป “ไม่นะ”

ฉันถามอย่างแปลกใจ “ทำไมคุณถึงโกหกเขาล่ะคะ?”

“มันไม่ดีเหรอที่จะทำให้เขาหึงบ้าง?” แซคคารี่ถามกลับมาราวกับว่าเขาไม่สนใจถึงปัญหาที่จะเกิดขึ้น

ฉันปิดหน้าของฉันแล้วถามเขา “ทำไมคุณถึงเป็นแบบนี้เล่า?”

แซคคารี่วางมือถือลงแล้วสวมกอดฉัน ฉันดิ้นไปดิ้นมาในอ้อมกอดของเขาแล้วถาม “คุณจะไม่จัดการเรื่องของเขาเหรอคะ?”

ฉันหมายถึงลูคัสตอนที่ฉันพูดว่าเขา

แซคคารี่พอใจกับคำถาม “ใช่แล้ว”

ฉันอยากจะพูดแทนลูคัส แต่ฉันเข้าใจว่ามันจะยิ่งก่อปัญหาให้กับเขามากขึ้นไปอีกถ้าฉันพูดอะไรในตอนนี้ ฉันเลยถามเขาแทน “เขาจะตกอยู่ในอันตรายไหมคะ?”

จู่ ๆ แซคคารี่ก็จ้องมาที่ฉันด้วยสายตาที่นุ่มลึก

ฉันรีบอธิบาย “ฉันหมายถึงว่าเขาจะเป็นอันตรายกับเราไหมคะ? มันจะเกิดปัญหากับเราเยอะไหมถ้าจะต้องจัดการเขา?”

เสียงของแซคคารี่บางเบาราวกับขนนกตอนที่เขาพูด “ฉันไม่ใช่คนที่อยากจะจัดการกับเขาหรอก แต่เขาไปแตะต้องเงินของบลูสัน แล้วยังทำให้วอลเลซเจ็บตัว พวกเขาทั้งสองคนต้องมีความขุ่นเคืองให้กับลูคัสแน่นอน ฉันเป็นแค่คนที่ช่วยสนับสนุนแค่นั้นแหละ ฉันอยู่ฝั่งเดียวกับบลูสัน”

ลูคัสไม่ได้ทำอะไรให้แซคคารี่เจ็บตัว

แต่แซคคารี่ก็คงจะช่วยบลูสันแน่นอน ไม่ใช่ลูคัส

จู่ ๆ ฉันก็ตกลงสู่สถานการณ์ลำบาก

ฉันไม่อยากให้ลูคัสต้องเจ็บตัว

เพราะสุดท้ายแล้ว เขาก็ช่วยชีวิตฉันเอาไว้

และฉันก็ไม่อยากให้แซคคารี่มีความเกลียดชังต่อเขาเหมือนกัน

ฉันส่งเสียงในลำคอเป็นคำตอบ แล้วไม่ได้พูดอะไรต่อไป แต่ลึก ๆ ฉันก็แอบตัดสินใจจะตอบแทนเขาที่ช่วยชีวิตฉันไว้

แซคคารี่พูดกลับมาเบา ๆ ตอนที่เขาเห็นว่าฉันเงียบไป “ฉันอยากจะจัดงานแต่งอย่างเป็นทางการให้เธอ ถ้าเป็นช่วงปลายปีนี้ล่ะ?”

แซคคารี่อยากจะจัดงานแต่งงานตอนปลายปีนี้

ฉันตอบด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจ “แล้วแต่คุณเลยค่ะ”

เขาขมวดคิ้วแล้วถามกลับมา “เธอไม่ได้ตั้งตารอมันหรอกเหรอ?”

“ฉันตั้งตารอค่ะ แต่คุณไม่เคยขอฉันแต่งงานเลย”