บทที่ 875

ฉันหยิบกระเป๋าและขึ้นไปบนภูเขาพร้อมกับคนอีกสิบกว่าคน เมื่อเรามาถึงครึ่งทางฝนก็เริ่มตก ซึ่งมันเป็นเรื่องยากที่จะค้นหาใครสักคน

GPS ช่างไร้ประโยชน์ในเวลาแบบนี้

เขาไม่มีอุปกรณ์ดิจิทัลใด ๆ อยู่กับตัว

เขาน่าจะทิ้งมันไปเพราะกลัวว่าแซคคารี่จะใช้มันตามหาเขา

พวกเรามาถึงสี่แยกหลังจากเดินมาประมาณสิบนาที ฉันแยกคนของฉันออกเป็นสองกลุ่ม ก่อนจะเดินขึ้นภูเขากันต่อ ในตอนนี้ฉันเหลือคนเพียงเจ็ดแปดคนอยู่ข้าง ๆ ในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเราก็มาถึงบนยอดเขา ฉันที่รีบเดินไปพร้อมพวกเขาแทบจะทรุดตัวลงด้วยความอ่อนล้า!

ฉันเดินอย่างยากลำบากในขณะที่สวมเสื้อกันฝนอยู่ ในตอนนั้นเอง ก็มีการเคลื่อนไหวเกิดขึ้นข้างหน้าเรา ฉันย่อตัวลงอย่างรวดเร็ว ในขณะที่มองไปยังเหล่าบอดี้การ์ดและกระซิบ “ใครกันน่ะ?”

“นายท่าน นั่นเอ็มมี่ครับ!”

เอ็มมี่ก็รับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวจากทางฝั่งนี้เช่นเดียวกัน เธอเดินเข้ามาในขณะที่ถือร่มเอาไว้ และถามด้วยความประหลาดใจ “ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?”

ฉันไม่ได้ตอบอะไรเธอ เพราะไม่ต้องการจะตอบ

เอ็มมี่ถามฉันราวกับเธอกำลังเพลิดเพลินกับช่วงเวลานี้ “เธอมาตามหาใครเหรอ?”

ฉันกรอกตา และพูดขึ้น “มันไม่มีอะไรเกี่ยวกับเธอ!”

ในตอนนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างฉันกับเอ็มมี่

ถึงอย่างนั้น พวกเราก็ไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่จะสามารถพูดคุยกันได้อย่างสงบสุข

“ให้ฉันเดานะ เธอกำลังตามหาดิกสันใช่ไหมล่ะ? ดิกสันเดินตรงไปทางนั้นน่ะ” เอ็มมี่ชี้ไปทางทิศตะวันตก จากนั้นเธอก็ชี้ไปทางทิศตะวันออก “คนที่แซคคารี่กำลังตามหาดูเหมือนจะอยู่ที่นี่ แต่ฉันก็ไม่แน่ใจเรื่องรายละเอียดนักหรอก เส้นทาง GPS ของเขาหยุดลงที่นี่ และฉันก็เพิ่งหยิบโทรศัพท์ของดิกสันขึ้นมา ฉันยังหาเนบิวลาไม่เจอเลย! ฉันว่ามันจะดีกว่าหากเธอรีบลงจากภูเขานี้ไป แซคคารี่จะได้ไม่รู้ว่าเธอมาที่นี่เพื่อดิกสัน ถ้าไม่เช่นนั้น เขาไม่ปล่อยดิกสันไปแน่!”

สมองน้อย ๆ ของเอ็มมี่คิดว่าฉันมาที่นี่เพราะดิกสัน

ฉันมองไปยังโทรศัพท์ของดิกสันที่อยู่ในมือเธอ มันก็พังทลายจนไม่มีใครสามารถอธิบายได้ว่ารูปลักษณ์เดิมมันเป็นอย่างไร ฉันเมินเอ็มมี่ และเดินไปทางทิศตะวันออกตามที่เอ็มมี่ชี้ไป

ในระหว่างทาง ฉันก็ส่งข้อความหาลีโอ

ฉันขอให้เขาช่วยเตือนเอ็มมี่ดี ๆ ไม่ให้บอกแซคคารี่ว่าฉันอยู่ที่นี่ ในตอนนี้ แซคคารี่ไม่สามารถรู้เรื่องนี้ได้!