บทที่ 877

ลูคัสลังเล และฉันก็ไม่สามารถให้คำแนะนำแก่เขาได้ เพราะฉันไม่ใช่ส่วนหนึ่งของการต่อสู้นี้ ฉันไม่มีทางช่วยเขา หากเขาจะต่อสู้กับแซคคารี่ และไม่มีทางช่วยเหลือเขาในอนาคต

ฉันยังคงพูดด้วยความสัตย์จริง “ฉันเป็นภรรยาของเขา”

ฉันจะช่วยเหลือแซคคารี่เพียงคนเดียว

“เอาล่ะ คุณผู้หญิงแคร์อะไรมากที่สุดครับ?”

“ครอบครัว” ฉันตอบ

ฉันแคร์ครอบครัวมากที่สุด

ฝนตกหนักมากขึ้น และพวกเราก็โชคดีที่ไม่มีลมพัดมา เพราะหากมีลม หน้าผาเล็ก ๆ เช่นนี้คงไม่สามารถต้านทานมันได้

“คุณผู้หญิงครับ ดูเหมือนฝนจะตกหนักขึ้นแล้ว!” ลูคัสพูดกับฉัน ฉันคุกเข่าลงข้างเขาโดยสวมชุดกันฝนเอาไว้ ก่อนจะหรี่ตาและพูดขึ้น “ค่ะ มันตกหนักกว่าเดิมแล้ว”

ฉันเริ่มตระหนก และประหม่า

แซคคารี่คงจะรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่ใช่ไหม?

เฮ้อ มันเป็นเรื่องยากเหลือเกินที่ต้องติดอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขาทั้งสอง

“คุณผู้หญิง ทำไมคุณถึงมาตามหาผมล่ะครับ?” ลูคัสถามตรง ๆ

“คุณช่วยชีวิตฉันไว้ที่ซีเรีย” ฉันกล่าว

ทันใดนั้นมืออุ่น ๆ ของฉันก็ถูกใครบางคนกุมเอาไว้ ฉันชะงักไปในขณะที่หันไปมอง และเห็นใบหน้าอันขาวซีดของลูคัส หน้าผากของเขาปกคลุมไปด้วยเหงื่อที่เย็นเฉียบ เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนล้าเต็มทน “คุณผู้หญิง คุณใจดีจริง ๆ สำหรับการตอบแทนความเมตตาที่คุณได้รับ”

นิ้วมือของเขาเย็นยะเยือก ฉันมีความรู้สึกว่าเขาอาจไม่สามารถทนต่อไปได้อีกแล้ว เขากำลังจะตาย...

เมื่อคิดถึงเรื่องนั้น ฉันก็ไม่ได้ปล่อยมือเขาออก

ฉันเพียงพูดขึ้น “ชัคกำลังจะถึงแล้วค่ะ!”

ฉันรู้ดีว่าที่ฉันพูดเช่นนั้น ก็เพื่อปลอบตัวเอง