บทที่ 878

เขาขอบคุณสำหรับความอบอุ่น และความมีน้ำใจของฉัน

ทั้งหมดเป็นเพราะมืออันอบอุ่นของฉัน

ลูคัสโดดเดี่ยวมานานแค่ไหนกัน?

มือของฉันเริ่มอุ่นขึ้น ฉันรีบถอนมือออกมาจากมืออันเย็นเฉียบของเขา “เลิกพูดได้แล้วค่ะ คุณบาดเจ็บหนักนะคะ”

ในขณะที่ฉันคิดถึงความโดดเดี่ยวและความโศกเศร้าของเขา เขาก็ถามฉันขึ้นมา “คุณไม่ได้ตอบคำถามก่อนหน้านี้ของผม”

ฉันรีบถามเขา “คุณจะจริงใจกับฉันไหมคะ?”

“คุณผู้หญิงจะเชื่อในสิ่งที่ผมพูดหรือเปล่าล่ะ?”

ฉันถามเขากลับ “คุณจะโกหกฉันไหมล่ะคะ?”

“คุณผู้หญิง คุณเป็นคนฉลาด ดังนั้นผมจึงมั่นใจว่าคุณมีการตัดสินใจของตัวเอง คุณสามารถเลือกได้ว่าคุณจะเชื่อผมหรือไม่ นั่นขึ้นอยู่กับคุณ บางสิ่งบอกผมว่าคุณไม่เชื่อผม แต่ผมก็จะยังตอบคำถามของคุณ”

พอคุณถาม...

ประโยคนั้นมีน้ำหนักมาก

ฉันกัดปากและถามเขา “คุณบอกว่าคุณต้องการจะช่วยแซคคารี่กับชาร์ลส เพื่อให้พวกเขาสามารถเข้าถึงอำนาจของคุณได้ แล้วทำไมคุณถึงโจมตีพวกเขา? มันขัดกับสิ่งที่คุณพูด!”

“ผมพบกับวอลเลซเมื่อนานมาแล้ว และเขาก็เรียกผมว่าผู้ทำลายล้าง ใช่ครับ ผมสามารถทำลายล้างได้อย่างที่พวกเขาพูด ผมหวาดระแวงและสงสัยในทุกคน ทุกสิ่งรอบตัวผม ผมกระทั่งหลอกลวงคนทั้งโลก ผมทำลายทุกคนที่สัมผัส และมันก็ไม่มีเหตุผลว่าทำไมผมถึงทำแบบนั้น ผมก็แค่ทำในสิ่งที่ทำให้ผมมีความสุข ลูคัสคนเก่าน่ากลัวกว่าวอลเลซในตอนนี้มากนัก! ทุกคนหวาดกลัวผม และต้องการที่จะกำจัดผม! ผมหมายถึงทุกคนจริง ๆ!”

ลูคัสคือพระเจ้าของยุโรปเมื่อสิบปีที่แล้ว ความโกลาหลเกิดขึ้นในทุกที่ที่เขาไป ในอดีต โลกธุรกิจในยุโรปคงต้องวุ่นวายเป็นแน่

ในตอนนั้น แซคคารี่เพิ่งเริ่มต้นเช่นเดียวกันกับชาร์ลส พวกเขาเป็นเด็กใหม่

พระเจ้าแห่งยุคปัจจุบันก็คือแซคคารี่

แม้เป็นเช่นนั้น แซคคารี่ไม่มีวันทำอย่างที่ลูคัสทำ

ลูคัสยิ้ม และถามขึ้นเมื่อเห็นว่าฉันเงียบไป “คุณผู้หญิงกลัวเหรอครับ?”