บทที่ 879

ฝนไม่มีท่าทีว่าจะหยุดตกเลย ลูคัสนั่งตัวตรง และพูดขึ้น “ผมไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญหรอกนะครับ ผมยังไม่สามารถสรุปได้อย่างแม่นยำ แต่ว่ามันก็ไม่ได้ห่างไกลจากความจริงนัก”

แล้วมันต่างกันอย่างไรระหว่างความจริงกับไม่ห่างไกลจากความจริงมากนัก?

ไม่แปลกใจเลยที่เขามักจะพูดว่าฉันไม่เชื่อเขา

เขาอ่านความคิดของฉันได้

ฉันเลิกถามคำถามเขา และรอชัคมาอย่างว่าง่าย

ฉันคอยดูอาการลูคัสในทุก ๆ นาที เพราะเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาคงทนไม่ไหวอีกแล้วถ้ายังต้องรอต่อไปเรื่อย ๆ

ฉันเปิดโทรศัพท์ขึ้นมา และเห็นว่าชัคส่งข้อความมาหาหลายครั้ง เขาบอกฉันว่าเขาอยู่ใกล้ ๆ และกำลังจะถึงแล้ว

ฉันรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นข้อความ จากนั้นฉันก็ปิดโทรศัพท์ไปอีกครั้ง

จากนั้นฉันก็ถามคำถามที่ไร้สาระกับลูคัสด้วยความอยากรู้อยากเห็นของฉัน “ถ้าพวกเขาไม่ได้โจมตีคุณล่ะ มันจะเกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?”

ลูคัสเงียบไปพักใหญ่ และไม่ได้ตอบอะไร ฉันหันไปมองเขา ก่อนจู่ ๆ เขาจะตอบขึ้นมา “บางทีผมคงมีความสุขมั้งครับ? บางทีผมอาจได้อยู่กับผู้หญิงที่ผมรัก? บางทีผมคงได้แต่งงานกับเธอ?”

“พวกเขาทำลายทั้งงานและความรักของคุณเลยเหรอคะ?”

เขายิ้มอย่างอ่อนโยน “งานของผมไม่ได้สำคัญขนาดนั้นหรอกครับ”

ฉันหัวเราะ “คุณต้องการความรักเหรอคะ?”

“ผมต้องการเธอ!”

ลูคัสนั้นช่างเพ้อฝัน

ฉันถอนใจ ไม่กี่นาทีต่อมาชัคก็เจอเรา เขาเรียกฉันก่อนจะรีบตรงไปช่วยพยุงลูคัสให้ลุกขึ้น

ชัคเป็นห่วงลูคัส

ฉันสั่งเขา “ช่วยเขาให้ลงไปจากภูเขา!”

ลูคัสพูดด้วยเสียงอู้อี้ “ขอบคุณครับคุณผู้หญิง”

ฉันสั่นหัว และยังคงเงียบ