บทที่ 880

ฉันตามหลังแซคคารี่ไปติด ๆ ผู้ช่วยแยร์ที่ถือร่มให้แซคคารี่หันหลังมามองฉัน ในขณะที่เขายิ้มอย่างขื่นขม

ฉันเม้มปากด้วยความรู้สึกผิด

พวกเขาไม่ได้หยุดเดินเลยแม้แต่น้อยตลอดทางลงเขา ฉันไม่สามารถเดินต่อไปได้เรื่อย ๆ เนื่องจากร่างกายของฉันอ่อนแอเกินไป แต่ฉันก็ไม่กล้าแม้จะหยุดพัก

หลังจากนั้น พวกเราก็ลงมาถึงตีนเขาในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา

ฝนหยุดตกตอนที่พวกเราเดินลงมาถึงตีนเขา

นี่มันช่างกระอักกระอ่วนเหลือเกิน

แซคคารี่เข้าไปนั่งในรถเบนท์ลี่ย์สีดำของเขา ฉันยืนอยู่ข้างรถพักใหญ่ แต่ไม่กล้าเข้าไปนั่งในรถ สุดท้ายแล้ว ผู้ช่วยแยร์ก็เรียกฉัน ฉันครุ่นคิดและส่ายหัว “พวกคุณไปกันก่อนเลยค่ะ!”

การเข้าไปนั่งอยู่ในเดียวคันเดียวกันกับแซคคารี่ในตอนนี้คงไม่ใช่ความคิดที่ดี

ฉันเข้าใจถึงความซีเรียสของปัญหานี้ แซคคารี่ไม่ได้อยู่ในสภาวะจิตใจที่เป็นปกติที่ฉันจะสามารถเกลี้ยกล่อมเขาได้

เขาไม่เคยทำให้ฉันขายหน้าต่อหน้าคนอื่น

เขาเคารพฉันเสมอ

ดูเหมือนว่าเขาจะโกรธเอามาก ๆ

นิ้วฉันจับอยู่ที่ประตูรถ ผู้ช่วยแยร์สังเกตเห็นสถานการณ์อันตึงเครียด เขาจึงเรียกคนขับรถ และพวกเขาก็เดินออกไปเพื่อให้ความเป็นส่วนตัวกับเรา จากนั้นแซคคารี่กับฉันจึงได้อยู่ด้วยกันแค่สอง

นี่ช่างเป็นสถานการณ์ที่น่าหดหู่เสียจริง

“ฉันรู้ว่าพวกคุณต้องการให้ลูคัสตาย!”

แซคคารี่เงยหน้ามองฉัน “ทำไมเธอถึงช่วยเขา?”

“เพราะเขา...”