บทที่ 882

"ท่านประธานชอว์ ขอโทษด้วยครับแต่เรื่องนี้ผมช่วยคุณไม่ได้จริง ๆ”

“นี่ อย่าทำให้ฉันรู้สึกแย่ไปมากกว่าเดิมสิ!”

ชัคขำ “ท่านประธานชอว์ นี่เป็นสิ่งที่คุณต้องจัดการมันด้วยตัวเองครับ”

“ก็ได้ ก็ได้... ตอนนี้ฉันก็แค่อารมณ์เสียน่ะ”

ในตอนนี้ฉันหงุดหงิดเป็นอย่างมาก

ฉันไม่ได้กลับไปยังเมืองอู๋ในทันที เพราะข่าวจากชัคที่บ่งชี้ว่าแซคคารี่กลับไปตระกูลชิคแทนที่จะกลับไปเมืองอู๋

ตระกูลชิคที่ชัคหมายถึงคือคฤหาสน์หลังเก่าของตระกูลชิค

ฉันรู้ดีว่าฉันไม่สามารถไปหาแซคคารี่ได้ เพราะมันยิ่งจะทำให้เขารำคาญมากขึ้นกว่าเดิม ในทางกลับกัน ฉันจึงไปเช็คอินที่โรงแรมใกล้ ๆ คฤหาสน์หลังเก่า

ฉันเกือบตายจากความเหน็ดเหนื่อย เพราะต้องเคลื่อนไหวอยู่ตลอดสองวันที่ผ่านมา พลังงานของฉันถูกเติมเต็มหลังจากนอนหลับมาทั้งวันหลังตื่นนอน ฉันทานอาหารเช้าพร้อมกับยาต้านมะเร็ง จากนั้นก็ตัดสินใจไปเยี่ยมแซคคารี่

ฉันรู้สึกไม่ดีขณะอยู่บนรถ และไม่ชอบการเดินทางมากนักในตอนนี้ ฉันรู้สึกคลื่นไส้จากการที่ต้องเดินทางไปมา

จู่ ๆ ทัคเกอร์ก็ส่งข้อความมาหาก่อนที่ฉันจะไปถึงคฤหาสน์หลังเก่าของตระกูลชิค เขาบอกว่าแซคคารี่เพิ่งออกไปจากเมืองถงเมื่อสิบนาทีที่แล้ว

หลังอ่านข้อความ ฉันก็ลงมาจากรถและอาเจียนทุกอย่างออกมาจนหมด

ฉันนั่งอย่างอ่อนแรงอยู่ตรงบันไดของคฤหาสน์หลังเก่าตระกูลชิคหลังจากอาเจียน ฉันนั่งพักอยู่นานจนกระทั่งเริ่มมองเห็นดวงดาว “ฉันไม่อยากเข้าไปนั่งบนรถอีกแล้ว!”

ในตอนนี้ ฉันหวาดกลัวรถยนต์เหลือเกิน

ทุก ๆ วินาทีที่ฉันอยู่บนถนนมันทำให้ฉันรู้สึกคลื่นไส้

ชัครีบพูดขึ้น “ผมจะไปจัดหาเครื่องบินเจ็ทมาให้เดี๋ยวนี้แหละครับ!”

ฉันกลัวการเดินทางโดยรถยนต์ หรือการเร่งรีบไปยังสถานที่ต่าง ๆ เหลือเกิน

ฉันสาบานว่าจะไม่ไปไหนอีกแล้วหลังจากที่ฉันได้กลับมาเมืองอู๋และลงหลักปักฐาน ฉันไม่อยากเดินทางไปไหนมาไหนอีกแล้ว!!

ฉันกลัวจริง ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ฉันก็หวาดกลัวจากก้นบึ้งของหัวใจ

ชัคจัดหาเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวมาให้ฉัน ฉันรีบตรงไปที่อพาร์ทเมนต์ของแซคคารี่ในทันทีที่มาถึงเมืองถง ซึ่งมันก็เป็นเวลาประมาณเที่ยงคืนแล้ว

ฉันเคาะประตูแต่ไม่มีใครตอบรับ

ฉันรู้ว่าเขาอยู่ข้างใน แต่เขาไม่เต็มใจจะต้อนรับฉัน

ฉันนั่งลงที่ข้างประตูเนื่องจากอาการเหนื่อยล้า เช้าวันถัดมา ฉันที่ทนไม่ไหวอีกแล้ว จึงเดินลงไปที่ชั้นล่าง โดยมีชัคตามฉันไปที่โรงพยาบาล หมอบอกว่าฉันมีไข้สูง และมีอาการซึมเศร้าอย่างรุนแรง