บทที่ 885

แซคคารี่สงบนิ่ง และแก้มเขาก็แดงระเรื่อ เขาหลับตาลงเพราะความเหนื่อยล้า และทำท่าราวกับเขาไม่ได้ใส่ใจการปรากฏตัวของฉัน ชัคที่อยู่ข้างหลังเรียกฉันอย่างแผ่วเบา

ชายร่างใหญ่รีบวิ่งมาหาฉันอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาเห็นว่าฉันตอบเขาอย่างนั้น "มาที่นี่เดี๋ยวนี้! ทำไมเธอถึงไม่ดื้อด้านนัก?”

เขาโกรธเมื่อเห็นว่าฉันยืนอยู่ที่เดิมโดยไม่ได้ขยับไปไหน

ฉันเม้มปาก และจู่ ๆ ก็เกิดความคิดที่กล้าหาญขึ้น เมื่อเห็นว่ากระดุมของแซคคารี่เปิดอยู่ ฉันปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่สวมอยู่ก่อนจะค่อย ๆ เดินไปหาชายร่างใหญ่ เมื่อฉันเกือบจะเดินไปถึงเขา ฉันก็หันหลังกลับเดินไปยังที่ที่แซคคารี่นั่งอยู่

ชายร่างใหญ่ชะงักไป และพูดขึ้น “เธอล้อฉันเล่นงั้นเหรอ?”

เหล่าคนที่อยู่ในห้องนั้นเป็นคนที่มีอิทธิพลและร่ำรวยในเมืองอู๋ บางคนที่รู้ว่าฉันเป็นใคร มองมาที่ฉันด้วยความหวาดกลัว ทว่าชายร่างใหญ่คนนั้นไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร ในทางกลับกัน เขารู้สึกว่าฉันหยามเกียรติเขา และเริ่มโหวกเหวกเสียงดัง “อีตัวก็ยังเป็นอีตัวอยู่วันยังค่ำ!”

แซคคารี่ลืมตาขึ้นมาในทันที และมองมาที่ฉัน “ออกไปจากตัวฉัน!”

แววตาของร่างสูงนั้นเย็นชาและเหี้ยมโหด มันเป็นบางอย่างที่ฉันไม่คุ้นชินกับมันเลย

ถ้าเขาปฏิเสธการมีอยู่ของฉัน ฉันคงไม่มีความหมายอะไรเลยกับเขา โดยปกติแล้วเขาจะตามใจ ทะนุถนอม และการกระทำที่อ่อนโยนนั้นไม่มีความหมายอีกแล้ว ความเฉยเมย และวิธีการที่ไร้ปรานีของเขาถูกแสดงออกมาโดยไม่คิดเลยด้วยซ้ำ

ฉันเบาเสียงลง และเรียกเขา “พี่รอง!”

เขายังคงพูดอย่างเย็นชา “ออกไป!”

ฉันผละออกมาจากร่างกายเขาด้วยความอาย ชายร่างใหญ่ดูมีความสุขเมื่อเห็นแซคคารี่ตะคอกใส่ฉัน เขายืนขึ้นและเดินเข้ามาโอบเอวฉัน ก่อนจะดึงฉันเข้าไป และพูดขึ้น “เลิกพยายามเข้าหาคนที่เธอไม่ควรไปข้องเกี่ยวได้แล้ว! มาบริการฉันนี่!”

เพล้ง!

ทันใดนั้นแก้วไวน์ก็ปะทะเข้ากับหัวของชายร่างใหญ่ เขามองด้วยความประหลาดใจ และพร้อมที่จะโต้กลับเมื่อโดนกำปั้นอันแข็งแกร่งต่อยเข้า เขารีบคุกเข่าอ้อนวอนขออภัย “ท่านประธานชิค ผมทำอะไรผิดไปเหรอครับ? ผมจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละครับ ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะ!”