บทที่ 888

ฉันไม่ได้สนใจเขา เนื่องจากฉันกำลังยุ่งกับการนึกถึงแซคคารี่

ในตอนนั้นฉันไม่รู้เลยว่าแซคคารี่กำลังไปเจอลูคัสอยู่

…

แซคคารี่เป็นคนฉลาด เขามีไหวพริบมากและเดาว่ามีบางอย่างผิดปกติจากสิ่งที่แคโรไลน์พูด

เขายืนอยู่ตรงทางเข้าโรงพยาบาลกับความเงียบเป็นเวลานาน เขารู้สึกเศร้าเล็กน้อยตอนที่เขานึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน ลูคัสแอบอ้อนวอนเขาก่อนหน้านั้น มันเห็นได้ชัดในสายตาเขาว่าลูคัสขอร้องให้แซคคารี่ปล่อยเขาไป

แซคคารี่ไม่เคยคิดว่าคนที่มีอำนาจขนาดนั้นจะขอร้องเขา เขาเคยคิดว่าเขาน่าจะเข้าใจผิดไปแน่ ๆ

เขาเดินเข้าไปในโรงพยาบาลแล้วก้าวเข้าไปในลิฟต์ ตอนที่เขาไปถึงชั้นห้า โถงทางเดินนั้นก็มีแต่ความว่างเปล่า ลูคัสพักอยู่ที่ห้อง 504

แซคคารี่พูดกับตัวเองเบา ๆ “ช่างกล้าเสียจริง ๆ!”

ลูคัสกล้าหาญมากที่ไม่ให้บอดี้การ์ดคอยเฝ้าเขาไว้ เขาไม่กลัวว่าจะถูกดักโจมดีในตอนที่เขาอ่อนแอมากที่สุดอย่างงั้นเหรอ?

หรือบางทีเขาอาจจะรู้แล้ว?

จิตแพทย์เก่งในเรื่องการอ่านคน คุณนายชิคที่แสนซื่อบื้อเลยไม่ระมัดระวังตัว เธอไม่สามารถรู้ถึงแผนการที่เขาเตรียมมาอย่างแยบยล เขาถึงขึ้นใช้เธอในการเดินเกมส์หมากรุกของเขาได้

แซคคารี่เปิดประตูแล้วเห็นลูคัสกำลังมองไปที่กระดิ่งสองอันบนข้อมือของเขาอยู่ มันเคยมีเส้นเชือกที่คล้องกระดิ่งพวกนั้นเข้าไว้ด้วยกัน แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนมันเป็นโซ่เงินแทนแล้ว

เส้นเชือกคงไม่สามารถทนต่อการเสียดสีเป็นเวลาหลายปีได้

“นานมากแล้วนะ” แซคคารี่พูดขึ้นก่อน

ลูคัสเลื่อสายตาของเขาจากกระดิ่งแล้วพูด “นายมาที่นี่เพราะแคโรไลน์สินะ? บอกฉันมาสิว่าอยากจะคุยเรื่องอะไร?”

“คุณนายชิคบอกว่านายไม่ได้กลับมาที่เมืองอู๋เพื่อจัดการฉัน” แซคคารี่จงใจเรียกแคโรไลน์ว่าคุณนายชิคต่อหน้าลูคัส

ลูคัสรู้ถึงเจตนาของเขาเลยตอบกลับไปราวกับว่าเขาไม่ได้ยินอะไร “นายจะเชื่อฉันไหมล่ะ ถ้าฉันบอกว่าใช่?”

แซคคารี่ไม่สนใจแล้วพูดต่อไป “ฉันมีแค่คำถามเดียว!”

ลูคัสตอบกลับไปตรง ๆ “โอเค มาคุยกัน ฉันจะบอกนายทุกอย่างที่ฉันรู้ มันไม่มีประโยชน์ที่จะโกหกคนที่ฉลาดอย่างนายอยู่แล้ว”

แซคคารี่ขมวดคิ้วแล้วถาม “ทำไมนายถึงช่วยฉันก่อนหน้านี้?”