บทที่ 11

เอวารู้สึกทึ่งกับรอยยิ้มของโจชาญชั่วขณะ เพราะมันทำให้เธอนึกถึงโรบิน ทันใดนั้นความโกรธของเธอก็สงบลง “อเล็กขอให้ฉันช่วยเขากำจัดเสื้อผ้าของเขา แต่แดนนี่กลับคิดผิด”

ใบหน้าของแดนนี่แสดงความไม่เชื่อเมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้ “ที่เธอพูดจริงเหรอ อเล็ก?”

อเล็กไม่ได้บอกให้เธอโยนเสื้อสูททิ้ง แต่เขายินยอมให้เธอทำโดยปริยาย เมื่อเขาบอกว่าเสื้อสูทจะอยู่ที่เธอ ดังนั้นเขาจึงตอบว่า “ใช่”

โจชาญช่างพูดด้วยความโล่งใจว่า “อ่า มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดจริงๆ ขอโทษเอวาเดี๋ยวนี้ ไอ้เด็กนิสัยเสีย!”

แดนนี่รู้ว่าเขาเป็นฝ่ายผิด แต่เขาก็ยังไม่เต็มใจที่จะยอมรับมัน และดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความขุ่นเคือง

"คุณกำลังรออะไรอยู่? ขอโทษเดี๋ยวนี้” โจชาญเร่งเร้า

แดนนี่กำหมัดแน่นและพูดระหว่างฟันที่กัดแน่น “ฉันขอโทษ”

เอวาจ้องเขาเขม็ง เธอไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอรู้สึกราวกับว่าเธอทำ เธอรู้สึกผิดอยู่บ้าง เธออึกอัก “เอ่อ… ฉัน ไม่เป็นอะไรค่ะ”

“ต่อจากนี้ไปขอให้เข้ากันได้ดี ฉันตั้งหน้าตั้งตารอที่จะได้เป็นลูกสะใภ้ของตระกูลคาร่า” โจชาญพูดในขณะที่มองเอวาอย่างจริงจัง

เอวา ก็ทำหน้าสลดลงเมื่อได้ยินสิ่งนี้ ไปกันได้ดี? ฉันเกรงว่าจะเป็นไปไม่ได้!

……

บ้านตระกูลคาร่านั้นใหญ่โตมาก จึงมีพนักงานทำความสะอาดจำนวนมากมาทำความสะอาดในตอนเช้าตรู่

แดนนี่หาวขณะที่เขาลงไปข้างล่างด้วยความงุนงง ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินคนทำความสะอาดคนหนึ่งพูดว่า “โปรดระวัง นายน้อย แดนนี่ พื้นเพิ่งถูมาเลยลื่นไปหน่อย”

"อ่อครับ" แดนนี่เกาหัวแล้วเดินไปสองสามก้าวก่อนจะหันกลับมา เขาถามด้วยท่าทีที่เชื่อฟัง “นายหญิง คุณช่วยหาถังน้ำให้ฉันหน่อยได้ไหม”