บทที่ 13

“โอ้ คุณหมายความว่าอย่างนั้นเหรอ” เจมส์ตบหน้าอกแล้วพูดว่า “อย่ากังวลไปเลยบอส ฉันไม่ได้เปิดเผยคุณแม้แต่น้อย วางใจได้และโปรดทำตัวสงบๆต่อไป”

"โอเค" จากนั้นเอวาก็เตือนสติเขาครั้งสุดท้าย “เราจะติดต่อกันทางโทรศัพท์จากนี้ไป พวกคาร่าจะต้องสงสัยถ้าพวกเขาเห็นคุณ”

“เข้าใจแล้ว” ด้วยคำพูดนั้น เจมส์ ก็จากไปในระยะเวลาอันสั้น

ก่อนที่เจมส์จะไปได้ไกล เอวาเห็นแดนนี่กำลังเดินไปทางนั้นทันทีที่เธอหันกลับมา หัวใจเธอเต้นแรงและเกือบทำเอกสารในมือหล่น

เธอยืนตัวแข็งอยู่ครู่หนึ่งและเดินผ่านแดนนี่อย่างใจเย็นระหว่างทางกลับไปที่ห้องเรียน

ฮะ? นี่มัน?

เธอไม่คาดคิดว่าการแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิกจะมีความยากต่ำขนาดนี้ ดูเหมือนว่าฉันประเมินโรงเรียนนี้สูงเกินไป

เอวาพลิกดูคำถามแล้วยัดเข้าไปในลิ้นชักใต้โต๊ะหลังจากนั้นไม่นาน จำเป็นต้องพูด เธอไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับการแข่งขันเลย

……

โรงเรียนได้เริ่มชั้นเรียนกวดวิชาพิเศษสำหรับนักเรียนที่เข้าร่วมการแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิก โดยมีนักเรียนเหล่านั้นรวมถึงนิโคลและแดนนี่

ดังนั้นเอวาจึงเห็นว่านิโคลถือโอกาสคุยกับแดนนี่ทุกวันโดยมีข้ออ้างว่าขอให้เขาช่วยเรื่องเรียน เขาปฏิเสธคำขอทั้งหมดของเธออย่างไร้ความปราณี

ไม่นาน หนึ่งสัปดาห์ของการเรียนกวดวิชาก็สิ้นสุดลง และคณิตศาสตร์โอลิมปิกก็เริ่มต้นขึ้น

นักเรียนของโรงเรียนต่างก็มั่นใจว่าจะชนะ

“เธอเข้ามาครั้งแรกเมื่อปีที่แล้ว ปีนี้เธอจะต้องชนะอย่างแน่นอนเช่นกัน ไม่น่าสนใจเท่าไหร่”

“ใช่ คงจะดีมากถ้ามีใครสามารถโค่นเธอลงได้ในครั้งนี้ แต่คงไม่มีใครทำแบบนั้นได้”

เอวา ไม่นึกว่าคนจะอิจฉาผู้ชนะขนาดนี้!

เธอไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการนอนราบ ดังนั้นเธอจึงจงใจเว้นคำถามสุดท้ายว่างไว้ในระหว่างการแข่งขัน ด้วยความประหลาดใจ เธอยังคงเข้ามาเป็นคนแรกในตอนท้ายซึ่งทำให้เธอตกตะลึง

เพื่อนร่วมชั้นของเธอประหลาดใจที่ได้ยินเรื่องนี้สำหรับเด็กผู้หญิงที่เติบโตในชนบทต่างจังหวัด พวกเขาไม่คิดว่าเธอจะมีเกรดดีขนาดนี้

เคยเป็นนักเรียนตัวท็อปๆของโรงเรียนมาตลอด เทียบกับเอวาแล้วเธอยังไม่เข้าใกล้เลยด้วยซ้ำ