บทที่ 14

แดนนี่ยังคงไม่เชื่อในความสามารถอันแข็งแกร่งของเอวาขณะที่เขาเฝ้าดูเธอรับรางวัลบนเวที เธอบอกเขาอย่างชัดเจนว่าเธอไม่รู้อะไรมากนัก!

เธอจงใจซ่อนความสามารถที่แท้จริงของเธอไว้หรือเปล่า!

เมื่อพิธีมอบรางวัลที่ไม่มีวันจบสิ้นจบลง เอวา รู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัว เธอต้องยืนอยู่บนเวทีและฟังคำพูดสรุปของครูใหญ่หลังจากเธอพูด มันกินเวลานานถึงหนึ่งชั่วโมง และตอนนี้ขาของเธอก็ชาไปแล้ว

แดนนี่ไปหาเธอพร้อมกับคำถามคณิตศาสตร์โอลิมปิกหลายข้อเพื่อให้เธอท้าทาย “ลองแก้โจทย์เหล่านี้ถ้าคุณทำได้!”

เอวารับกระดาษอย่างเกียจคร้านและเริ่มเขียนคำตอบของเธอหลังจากดูคำถามเพียงแวบเดียว

แดนนี่ศึกษาวิธีแก้ปัญหาและขั้นตอนต่างๆ ของเธอ เธอให้คะแนนเต็มสำหรับทุกคำตอบ และวิธีแก้ปัญหาบางอย่างของเธอก็มีประสิทธิภาพมากกว่าคำตอบของแบบจำลองที่ได้รับ

แดนนี่ตกใจพูดไม่ออก เขาชี้ไปที่คำถามข้อหนึ่ง แล้วถามว่า “นี่เป็นคำถามสุดท้ายของการแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิกก่อนหน้านี้ ทำไมคุณไม่ทำเมื่อคุณรู้วิธีการอย่างชัดเจน”

เอวาไม่ได้แก้โจทย์ให้เสียคะแนนโดยจงใจ ดังนั้นเธอจึงไม่แม้แต่จะอ่านคำถามในหน้าสุดท้ายด้วยซ้ำ

“ฉันไม่มีเวลาทำแล้ว” เอวาตัดสินใจปัดมันออกเบาๆ

ลึกๆในใจ แดนนี่เก็บเอวาไว้ด้วยความเกรงขาม แต่เขาไม่ปล่อยให้มันแสดงออกมาภายนอก เขาพูดว่า “ฉันจะดีเท่าคุณในไม่ช้าเมื่อฉันจริงจัง ดังนั้นคุณอย่าเริ่มคิดว่าคุณเป็นอย่างนั้น”

ในทางกลับกัน โจชาญรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งหลังจากชมพิธีมอบรางวัล “คุณทำให้ครอบครัวเราภูมิใจเอวา !”

เอวาได้แต่ยิ้มเขินๆตอบไป

“ในกรณีนี้ คุณสามารถเป็นติวเตอร์ของแดนนี่และสอนบทเรียนพิเศษให้เขาได้”

“ฉันไม่มีอะไรต่อต้านตราบใดที่แดนนี่เต็มใจให้ฉันเป็นติวเตอร์ นั่นก็คือ” เอวาให้แดนนี่พูดครั้งสุดท้าย

แดนนี่พูดอย่างมั่นใจว่า “ผมทำได้ดีแน่ๆ ถ้าผมเริ่มเรียนรู้อย่างจริงจัง คุณปู่”

“ฉันรู้ว่าคุณทำได้ แต่…”

แดนนี่พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะโต้เถียง แต่ในที่สุดโจชาญก็โน้มน้าวให้เขาเรียนวิชาคณิตศาสตร์จากเอวาทุกวัน

……