บทที่ 15

อเล็กงงที่เห็นแดนนี่เดินออกมาคนเดียว เขาถามว่า “เอวาอยู่ที่ไหน?”

“เธอกลับบ้านแล้ว” แดนนี่ตอบด้วยรอยยิ้ม

อเล็กรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมเล็กๆน้อยๆของแดนนี่หมดแล้ว "บอกความจริง!"

แดนนี่ไม่มีทางเลือกนอกจากพูดตรงๆหลังจากที่หลอกอเล็กไม่สำเร็จ “เธอไปเข้าห้องน้ำ”

“มารอเธอกันเถอะ”

แดนนี่เข้าไปในรถอย่างหัวเสีย ยังไม่มีสัญญาณของเอวาแม้ว่าเขาจะเล่นเกมมือถือไปสองสามรอบก็ตาม เขาพึมพำภายใต้ลมหายใจโดยสัญชาตญาณ “เธอทำอะไรนานจัง”

ในขณะเดียวกัน อเล็กสังเกตเห็นท้องฟ้าที่มืดลงและเริ่มกังวล “คุณมีเบอร์โทรของเธอไหม”

“ฉันถือว่าคนบ้านนอกอย่างเธอยากจนเกินกว่าจะซื้อโทรศัพท์ได้ ทำไมไม่ถามคนอื่นล่ะ”

ดังนั้นอเล็กจึงโทรหาพี่น้องของเขาทุกคน แต่ไม่มีใครคิดว่าจะติดต่อเธอได้อย่างไร

ดังนั้นเขาจึงดึงเชือกและทำทุกวิถีทางเพื่อค้นหาเอวา โดยปกติแล้ว คนที่เพิ่งมาจากชนบทจะไม่วิ่งพล่านไปทั่วเมืองโดยประมาท เธอจะไม่ตกอยู่ในอันตรายใช่ไหม

ความรู้สึกไม่สบายใจผุดขึ้นในอกของเขา และเขาเริ่มกังวลเกี่ยวกับหญิงสาวจากบ้านนอกคนนี้

ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอจริงๆ...

“ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้ไปดูแลเธอตอนที่โรงเรียน”

แดนนี่ตกใจที่พี่ชายดุอย่างกะทันหัน อเล็กมักจะมีอารมณ์คงที่ แต่ดูเหมือนว่าวันนี้เขาค่อนข้างอารมณ์เสีย

แดนนี่รู้สึกผิดเมื่อเห็นอเล็กมีปฏิกิริยาแบบนั้น “ฉันตามเธอไปห้องน้ำหญิงไม่ได้หรอก ใช่ไหม…”

ทันใดนั้นอเล็กก็ตระหนักว่าเขาพูดพล่อยเกินไป เขาพูดอย่างใจเย็นว่า “ฉันให้คนตามหาเธอแล้ว หวังว่าเธอจะหลงทาง”

……

เอวารู้สึกว่ารอบๆ ตัวของเธอมืดลงในทันใด เมื่อเธอมาถึง เธออยู่ที่ไหนสักแห่งที่มืดสนิท มือของเธอถูกมัดและถูกปิดตา มีบางอย่างอยู่ในปากของเธอและเธอก็ไม่สามารถพูดอะไรได้

เธออยู่ในห้องที่กว้างขวาง และอากาศรอบตัวเธอมีกลิ่นแห้งและตาย เห็นได้ชัดว่าเป็นพื้นที่ร้างที่ไม่มีใครมาเป็นเวลานาน

เธอสามารถสงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว โชคดีที่โทรศัพท์ของเธอยังคงอยู่กับเธอ พวกเขาอาจไม่คาดคิดมาก่อนว่าเธอจะมีด้วยซ้ำ