บทที่ 2

นายหญิงผู้เฒ่าอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะสบตากับเธอแล้วพูดว่า “เมื่อก่อนตอนที่เธอทำข้อตกลงกับฉัน เธอไม่ได้พูดแบบนี้กับฉันนี่นา ทำไมล่ะ เธอเสียใจแล้วหรือ?’”

ใช่…เธอเสียใจแล้วจริงๆ

เสิ่นชูหลบตาลง ซ่อนความข่มขื่นไว้ในดวงตา “หนูคงทำให้คุณย่าผิดหวังแล้วล่ะคะ”

คุณย่าฮั่วหลับตาลงอย่างเหนื่อนล้า ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ช่างเถิด หากเธออยากหย่าก็หย่าเถอะ ฉันให้โอกาสเธอแล้ว เธอกลับทำให้จินเฉินรักเธอไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นตระกูลฮั่ว ก็ไม่ติดค้างอะไรเธอแล้ว”

เสิ่นชูรู้สึกว่าหน้าอกของเธอหนักอึ้งไปชั่วขณะ เธอหัวเราะด้วยเสียงที่แห้งพราก “ขอบคุณค่ะ”

…

เมื่อกลับมาที่คอนโดไท่ผิง

เธอลงมาชั้นล่างก็เจอแม่ลูกตระกูลเหวินพร้อมกับฮั่วจินเฉินที่ชั้นล่างพอดิบพอดี

ทั้งคู่นั่งรถของฮั่วจินเฉินกลับมาด้วยกัน

เสิ่นชูถึงกับยืนนิ่งตะลึงไปชั่วขณะ

เหวินฉู่หันมองเธอด้วยสีหน้าประหลาดใจ “คุณหมอเสิ่น? คุณก็พักอยู่ที่คอนโดไท่ผิงด้วยเหรอ?”

เสิ่นชูเผลอหันไปมองฮั่วจินเฉินโดยไม่ตั้งใจ

ทว่าฮั่วจินเฉินกลับไม่มีแม้ท่าทีใดๆ

ยิ่งเขาเงียบ ก็ยิ่งทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวด

คอนโดไท่ผิงคือโครงการบ้านหรูในเขตสองของเมืองปักกิ่ง อยู่ในเครือธุรกิจของตระกูลฮั่ว บ้านหลังนี้ ฮั่วจินเฉินเคยบอกว่าเป็น “ค่าชดเชย” ที่มอบให้กับเธอ

เพราะใกล้โรงพยาบาล เธอจึงยอมรับไว้

แต่ไม่คิดเลยว่าตอนนี้ ฮั่วจินเฉินกลับให้แม่ลูกตระกูลเหวินมาอยู่ที่นี่ด้วย

รีบร้อนเสียเหลือเกิน…

“บังเอิญจริงๆ”

เสิ่นชูข่มความรู้สึกในใจเอาไว้ กำลังจะเดินออกไป เหวินฉู่ก็พูดขึ้นมาว่า “คุณหมอเสิ่น ได้ยินมาว่าคุณแต่งงานแล้วนี่คะ ทำไมไม่เห็นสามีของคุณเลยล่ะ?”

เท้าของเสิ่นชูหยุดชะงักลงในทันที

สามี?

สายตาของเธอเหลือบมองไปที่ฮั่วจินเฉิน

แววตาของฮั่วจินเฉินหม่นหมองขึ้นมาเล็กน้อย

เสิ่นชูหัวเราะแห้งในใจ เขากลัวเหวินฉู่จะรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอขนาดนี้เลยเหรอ?

เธอตอบอย่างเรียบเฉยว่า “ฉันไม่มีสามี”

ดวงตาที่ปกติจะสงบของฮั่วจินเฉิน มีเงาหม่นหมองแวบผ่านไป

“ไม่มีสามีเหรอ? แต่คุณหมอเสิ่นแต่งงานแล้วไม่ใช่เหรอคะ?” บนใบหน้าของเหวินฉู่ยังคงเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

แต่งงานแล้ว…

ในประวัติที่โรงพยาบาล เธอกรอกสถานะสมรสว่า “แต่งงานแล้ว” จริง