ตอนที่ 1 แต่งตัวล่อเสือ

------

บ้าน นิรันดร์

แกร๊กกกก

"อ้าวมากันเเล้วหรอ"

"เออ เป็นไงบ้างมึง"

นิรันดร์เเละเพื่อนสนิทกอดคอกันอย่างสนิทสนมเพราะเขาทั้งคู่เป็นเพื่อนซี้เรียนด้วยกันมาตั้งเเต่ป.1 จนจบมหาลัยเเละหลังจากนั้นก็ติดต่อหากันมาเรื่อยๆ จนตอนนี้อายุ 37 เเล้ว

"กูเรื่อยๆ วะ"

"กูต้องถามว่ามีเมียหรือยังมากกว่า"

"เหอะ อย่างกูไม่จำเป็นต้องมีก็ได้มั้ง สาวเข้าหาหัวกระไดบ้านไม่เเห้งสักวัน"

นิรันดร์เค้นเสียงออกมาเพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยคิดจะมีเมียเป็นตัวเป็นตนด้วยซ้ำอาจจะเพราะว่าอาชีพที่เป็นนายแบบของเขาทำให้มีผู้หญิงเข้ามาหาไม่เว้นว่างวัน

"เออ ว่าเเต่มึงเถอะมาหากูถึงที่นี้มีอะไร"

"พอดี่กูมีเรื่องจะให้มึงช่วยหน่อยวะ"

"เรื่องอะไรของมึงทำไมต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้นด้วย"

เขามองหน้าเพื่อนสนิทที่ตอนนี้เหมือนจะมีเรื่องกลุ้มใจ

"มึงจำหลานกูได้ป่ะ พราว ลูกพี่พริกอ่ะ"

"อ่าๆ จำได้รางๆ เมื่อ 7 8 ปีก่อนจำได้ว่ายังปั่นจักรยานไปเรียน"

"เออ ตอนนี้อ่ะหลานกูโตมากเเล้วเเละก็เรียนจบมอ 6 เเล้วด้วย"

"อือ เเล้ว"

เขายกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มอย่างใจเย็น

"ที่นี่อ่ะ หลานกูดันมีรายชื่อสอบติดมหาลัยที่เมกาเเล้วเลยจะขอมาอาศัยกับมึงสักอาทิตย์หนึ่งอ่ะ"

"พรู๊ดดดดดดด!! "

เหล้าที่เขากำลังจะกลืนลงคออยู่ยนั้นถูกพ่นออกมาใส่หน้าเพื่อนสนิทเต็มๆ

"ไอ้เวรรันด์"

เพื่อนเขายกมือขึ้นมาลูบหน้าทำหน้าเอือมระอาเพื่อนสนิท

"มึงจะบ้าหรือไง มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบให้ใครเข้ามาป้วนเปี้ยนในบ้าน! "

ผู้รักความสันโดษแบบเขาชอบอยู่ตัวคนเดียวเป็นที่สุด

"เเต่นี้หลานมึงทั้งคนเลยนะเว้ย"

"เเล้วไงมึงก็น่าจะรู้จักนิสัยกูนะ"

"เเต่กูเป็นห่วงพราวไงยิ่งไม่ทันคนอยู่ด้วยถ้าปล่อยให้อยู่คอนโดคนเดียวพี่พริกไม่เป็นตาทำอะไรเเน่"

"เหอะ สรุปกูปฏิเสธไม่ได้ว่างั้น"

"ใช่เเล้วเพื่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้มึงไปรับหลานที่สนามบอลตอนเที่ยงด้วยนะ กูต้องไปทำธุรต่อแล้ว บาย"

"เห้ย มึงเดี๋ยว!! "

เพื่อนสนิทของเขาไม่ฟังอะไรสักอย่างหลังจากมอบหมายหน้าที่ให้เสร็จก็ชิ่งวิ่งออกจากบ้านไปทันที

"เวรกรรมกูอีก กูยิ่งไม่ค่อยถูกกับเด็กอยู่"

เขาถึงกับยกมือขึ้นมานอนก่ายหน้าผากไม่อยากจะคิดถึงความวุ่นวายที่จะมีอีกคนเข้ามาอยู่ภายในบ้านด้วยเลย เเค่คิดเขาก็ปวดหัวเเล้ว

10.11 น.

"อืออ วันนี้จะรีบไปไหนคะรันด์"

นางเเบบสาวคนดังที่นอนเปลื่อยกายอยู่ใต้ผ้าห่มดึงเขาเข้ามากอดทันทีที่เห็นเขากำลังจะลุกออกจากเตียง

"วันนี้ฉันมีธุระ เธอกลับไปได้เเล้ว"

"อะไรกันวันนี้คุณไม่มีถ่ายงานนิ"