ตอนที่ 2 เสือนิรันด์

-----

ร้านอาหาร ญี่ปุ่น

"หืม ซูซิอร่อยจังเลยค่ะ"

เธอคีบชิ้นซูซิเข้าปากไปคำโต

"นิ ค่อยๆ กินก็ได้ทำเหมือนไปอดอยากมาจากไหน"

"พราวยังไม่ได้กินข้าวเลยค่ะ ตั้งเเต่เช้าตรู่"

เธอพูดก่อนจะคีบอีกชิ้นเข้าปาก

"อาหารบนเครื่องก็มี ทำไมไม่สั่ง"

"ปรกติพราวไปไหนมาไหนกับเเม่ตลอด เเม่เลยจัดการให้หมดทุกอย่างพอมาคนเดียวก็เลยไม่รู้จะต้องทำอย่างไงน่ะค่ะ"

เธอพูดก่อนจะยิ้มออกมาอย่างสดใส

'พี่พริกคงรักมากจริงๆ '

"เเล้วงี้เธอจะไปอยู่ที่เมกาคนเดียวได้ไง"

"เรื่องนั้นพราวมีเพื่อนเเล้วค่ะ พอมีรายชื่อนักเรียนที่ได้ทุนอาจารย์เลยนัดทานข้าวกันกับพวกเพื่อนๆ คนอื่นๆ พราวเลยมาเพื่อนเเล้วล่ะค่ะ"

"อือ ก็ดี"

นืรันด์ยกโทรศัพท์ขึ้นมาเขี่ยเล่นนั่นเล่นนี้เเต่เเล้วก็มีสายตาพิฆาตจ้องมองมาที่เขา

"อินิรันด์ กินข้าวห้ามเล่นโทรศัพท์ค่ะ"

เธอพูดออกมาเสียงเเข็ง

"ทำไม"

เขาลดโทรศัพท์ลงก่อนจะถามหลาน

"เพราะเเม่เคยบอกว่ามารยาทบนโต๊ะอาหารที่ดีก็คือห้ามสนใจอย่างอื่นขณะที่กินข้าวค่ะ"

"หึ พี่พริกสอนหลานดีนิ นิสัยอย่างเหมือนเดิมไม่มีผิด"

"คะ? เเม่เคยบอกอาหรอคะ"

"เคยสิ ตอนฉันจีบเเม่เธอใหม่ๆ "

"วะ...ว่าไงนะคะ!! "

เธอตะโกนเสียงดังลั่นร้าน จนมีเเต่คนหันมามองมี่โต๊ะของเขาเเละเธอเป็นตาเดียว

"อาเคยจีบเเม่พราวหรอ! "

"นั่งลงไม่เห็นหรือไงมีคนมอง"

"อุ้ย ขอโทษค่ะ"

เธอโค้งขอโทษทุกคนเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงเงียบๆ

"ฉันเคยจีบพี่พริกก่อนที่พ่อของเธอจะเจอกับเเม่ของเธอซะอีก"

"ทำไมเเม่ไม่เคยเล่าให้พราวฟังเลย"

"สงสัยฉันมันก็เเค่นักเลงหัวไม้คนหนึ่งล่ะมั้ง วันๆ เเทบไม่ได้เรียนเอาเเต่โดดเรียนไปเที่ยวพอฉันเริ่มเข้าไปจับเเม่เธอเขาก็ผลักไสไล่ส่งเอาน่ะ เธอก็น่าจะรู้ว่าเเม่เธอเกลียดพวกนักเลงหัวไม้เเค่ไหน"

'ที่อานิรันด์พูดก็จริงเเม่ไม่ชอบพวกนักเลงเอามากๆ ไม่ว่าจะเจอที่ไหนก็จะสอนฉันตลอดว่าอย่าไปยุ่งกับพวกไม่มีอนาคต เเต่อานิรันด์ก็ดูจะนิสัยดีออกเถมยังหล่อเอามากๆ ด้วย ไม่น่าเชื่อว่าจะไม่ใช่สเปคเเม่'

"มองแบบนี้คิดอะไรไม่ดีกับฉันอยู่งั้นหรอ"

"!!!! "

เมื่อเห็นว่าเธอเอาเเต่คิดอะไรเพลินๆ อยู่เขาก็ยื่นหน้าผ่านไปใกล้เธอจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ออกมาจากคนตัวเล็กข้างหน้า

"ปะ...เปล่าหรอกค่ะ! "

เธอหน้าเเดงขึ้นมาระเรื่อก่อนจะรีบหลบหน้าเขาไปอีกทาง