ตอนที่ 5 รู้ว่าใหญ่ ไม่ต้องโชว์

------

"อ้อ จริงด้วยสิเมื่อคืนนี้..."

เธอก้มหน้าหลบสายตาเขาอย่างเห็นได้ชัด

"จำได้ด้วย"

เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ค่ะ เพราะพราวกินเหล้าเลยทำให้อานิรันด์ต้องวุ่นวาย"

"เธอไม่ควรจะกินเเต่เเรกด้วยซ้ำเเถมยังเป็นผู้หญิงแล้วยังให้ผู้ชายมาส่งอีก"

"พราวขอโทษค่ะ ต่อไปมันจะไม่มีอีกแล้ว"

เธอมองเขาด้วยสายตาละห้อย

"ดี เหลือเวลาอีกแค่ไม่กี่วันอย่าทำตัวมีปัญหา"

"ค่ะ"

เธอนั่งก้มหน้ากินข้าวไปอย่างเงียบๆ จนทำให้บรรยากาศค่อยๆ ตึงเครียดมากขึ้น

"อะ..เออถ้าวันนี้อานิรันด์ว่างไปเที่ยวที่สวนสนุกกับพราวหน่อยได้ไหมคะ"

อยู่ๆ เธอก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้เขา

"อะไร เมื่อกี้ยังทำท่าเหมือนจะร้องไห้ตอนนี้อารมณ์ดีเเล้ว"

"เเม่เคยบอกไว้ว่า อย่ายึดติดกับความทุกข์ พราวเลยคิดว่าทุกข์ไปก็เท่านั้นยังไงอดีตก็กลับไปแก้ไขไม่ได้อยู่ดี"

"นี่เเม่เธอบวชเป็นเเม่ชีหรือไง ถึงสอนอะไรพวกนี้"

"ฮ่าาๆ ตอนเด้กๆ พราวก็คิดแบบนั้นแหละค่ะ เเต่พอโตมาถึงได้เข้าใจว่าเเม่พูดถูกทุกอย่าง"

'เด็กคนนี้เหมือนเเม่ไม่มีผิด'

"ได้ จะไปก็ไป"

"จริงๆ นะคะ! อานิรันด์ไม่หลอกพราวนะ"

เธอยืนขึ้นพร้อมตะโกนเสียงดัง

"เเน่นะสิ"

"งั้น พราวขอขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเเล้วจะรีบลงมาเก็บจานนะคะ! "

เธอรีบวิ่งขึ่นบันไดไปอย่างรวดเร็ว

"เเค่บอกไปเที่ยวเเค่นี้ต้องดีจขนาดนั้นเลย นี่พี่พริกเลี้ยงลูกไว้ในกรงหรือไง"

บ่นเสร็จก็เดินเก็บจานไป ก่อนจะยืนล้างจนเสร็จ

10 นาทีผ่านไป

"อ้าว จานหายไปไหนหมด? "

เธอเดินวนไป วนมาหาจานบนโต๊ะอาหาร

"ฉันล้างไปหมดแล้ว"

นิรันด์ที่นั่งดูทีวีอยู่พูดขึ้นมา

"เอ้า ก็พราวบอกจะลงมาล้างไงคะ อาล้างทำไมอ่า"

เธอเดินหน้าบูดมายืนบังทีวี

"ขืนรอเธอลงมาเก็บจานไปล้างไม่ต้องไปเที่ยวไหนพอดี"

"พราวก็เเค่เปลี่ยนชุดแป๊บเดียวเอง"

เขาค่อยๆ มองชุดเธออย่างละเอียด ก่อนจะกระตุกยิ้มขึ้นมา

"นี่เธอไปเที่ยวหรือไปหาผัวกันเเน่"

"คะ!! "

"รู้ว่านมใหญ่ เเต่ไม่จำเป็นต้องโชว์ก็ได้มั้ง"

"มะ...ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ!! "

เธอรีบปฏิเสธทันควันเพราสายตาเขาที่จ้องมองหน้าอกที่ใหญ่โตของเธอนั้นช่างเหมือนเสือที่อยู่ในท่าเตรียมตะปบเหยื่อไม่มีผิด