ตอนที่ 6 แอบหนีเที่ยว

-------

บนรถ

"กลับตอนไหน"

เมื่อถึงจุดหมายที่หลานสาวนัดกับเพื่อนไว้เขาก็เอ่ยขึ้นมาขณะที่สายตายังคงมองไปที่ถนน

"ไม่น่าจะเกินเที่ยงคืนนะคะ"

ตอบเอ่ยระหว่างที่เเชทคุยกับเพื่อน

"เที่ยงคืน มันดึกไปหรือเปล่าสำหรับผู้หญิงอย่างเธอ"

เขาละสายตาจากถนนมองเธอด้วยสายตาเคร่งขลึม

"อะ..เออ พวกเราว่าจะติวหนังสือกันก่อนที่จะไปน่ะค่ะ"

เขาไม่ได้พูดอะไรก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

"มีไลน์ฉันเเล้วนิ ให้มารับตอนไหนก็บอกแล้วกัน"

"เรื่องนั้นพราวไม่รบกวนอานิรันด์หรอกค่ะ เดี๋ยวพราวขึ้นรถกลับบ้านเองได้"

"ทำตามที่ฉันบอก"

เขาหันมามองเธออีกครั้งด้วยสายตาดุดัน จนเธอถึงกับผงกหัวรับอย่างไม่รู้ตัว

"เออ อานิรันด์คะพราวขอยืมเสื้อคลุมไปหน่อยได้ไหมคะ"

เธอชี้ไปทางเบาะหลังที่มีเสื้อคลุมตัวสีดำกองไว้อยู่

"ทำไม กลัวใครจะเห็นรอยนั้นหรือไง"

เขาลูบไปมาที่รอยเม้มดูดสีเเดงซ้ำที่เมื่อเช้าเขาเป็นคนทำเอาไว้

"มะ...มันชัดเจนเกินไปน่ะค่ะ"

เธอยิ้มแห้งๆ ให้เขาไป ถ้าเพื่อนเธอเห็นรอยนี้เขาคงจะต้องถามเธอจนกว่าจะได้คำตอบเเน่ๆ

"ถ้าอยากได้งั้นก็....จูบฉันสิ"

เขายื่นหน้าไปใกล้เธอมาเธอตกใจเบิกตาโต

"อะ!!! ..เออ"

เธอไม่มีเวลาให้คิดแล้วนอกจากต้องเล่นตามเกมของเขาไป

"จุ๊บ...อื้มม!!! "

"อือออ"

ทันทีที่เธอตัดสินใจได้เธอก็รีบจูบที่ริมฝีปากเขาเบาๆ เพื่อที่จะได้รีบเอาเสื้อเเละไป เเต่เเล้วมือหนาของเขาก็กดท้ายทอยเธอให้ปากประกอบกันเเนบเเน่นกว่าเดิม จนเธอต้องใช้เเรงผลักเขาออกห่างจากตัว

"ระ...เรียบร้อยเเล้วค่ะ! "

เธอรีบคว้าเสื้อคลุมมาใส่ทันที

"หึ งั้นก็ขอให้สนุก"

"ค่ะ"

เธอรีบเปิดประตูขึ้นก้าวขายาวเข้าร้านคาเฟ่เล็กๆ ไป

"ไอ้เด็กเวรตะไลนั้นก็อยู่ด้วยหรือวะ เหอะ"

เขาส่ายหัวเบาๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ชายคนนั้นทำกับหลานเเต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรขนาดนั้น เขาจึงขับรถออกไป

.

.

คาเฟ่

"มาเเล้วทุกคนรอเรานานไหม"

เธอรีบวิ่งมานั่งที่โต๊ะเเละทักทายเพื่อนๆ อย่างเคยเเต่สาวๆ บนโต๊ะสองสามคนกลับเงียบไป

"เพื่อนเป็นไรหรอโดม"

"มะ..ไม่รู้สิ! "

เขาทำหน้าตกใจทันทีที่เธอเรียกชื่อเขา

"นายเป็นไรหรือเปล่า"

"อือ เราขอโทษ"

เขาขอโทษก่อนจะก้มหน้าลงเหมือนไปทำอะไรผิดมา เธอนั่งครุ่นคิดไปสักพักก็จำถึงเรื่องเมื่อคืนได้

"อ๋อ ไม่เป็นไรเราเข้าใจ"

"จะ..จริงนะ! "

"อื้ม"

"ค่อยยังชั่วเรากลัวพราวโกรธเราเเทบเเย่"

เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ จนเพื่อนๆ ของเธอได้สติ