บทที่ 102 ขึ้นไปบนเตียงของเขา

ฉินฟั่งผลักประตูเข้ามา และเห็นฉากที่ไม่สามารถทนดูได้ เขาจึงปิดประตูในทันที

จากนั้นหมอก็ชนเข้ากับแผ่นหลังของฉินฟั่ง เขาจึงรีบถอยออกไปและไม่กล้าพูด

“เกิดอะไรขึ้น？ผมให้คุณเข้าไปแล้วเหรอ？”

เมื่อเผชิญหน้ากับฉินฟั่งที่กำลังโกรธ หมอก็ก้มหน้าลงและไม่กล้าพูดอะไร ลูกชายคนรองของรองนายกเทศมนตรี ช่างสมกับฉายาที่ชอบดูถูกเหยียดหยามคนอื่น

“ขอโทษครับคุณฉิน เป็นผมที่เดินไม่ดูเอง”

ท่าทางที่เคร่งขรึมของเขา ทำให้หมอตกใจ ฉินฟั่งพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “รอผมอยู่ตรงนี้ ผมบอกให้เข้าไปได้ แล้วคุณค่อยเข้าไป”

ฉินฟั่งสูดหายใจเข้าลึก ๆ เขาหลับตาและเปิดประตูเข้าไป จากนั้นก็ปิดประตูอย่างรวดเร็ว และถามอย่างไม่แน่นอน “พวกคุณสองคนหยุดกันก่อนได้ไหม？”

จิตใจของฟู่ซีเสินสับสนวุ่นวาย เขาไม่ฟังที่ฉินฟั่งพูด แต่จ้าวฉี่ฉิงฟัง

เธอหันไปมองฉินฟั่ง เมื่อเห็นว่าเขาหลับตา เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

จ้าวฉี่ฉิงฉวยโอกาสตอนที่ฉินฟั่งยังไม่เห็น ติดกระดุมที่ถูกฟู่ซีเสินปลดออก และพยายามที่จะออกมาจากอ้อมแขนของฟู่ซีเสิน

“จ้าวฉี่ฉิง คุณเสร็จหรือยัง？” แม้ว่าจะหลับตาแต่ก็ไม่รู้สึกถึงปลอดภัย น้ำเสียงของฉินฟั่งดูหงุดหงิด

“เสร็จแล้ว”

ฉินฟั่งลืมตาขึ้นอีกครั้ง ท่าทางของทั้งสองยังคงเหมือนเดิม และเห็นว่าจ้าวฉี่ฉิงแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว

“ฟู่ซีเสินโทรบอกให้ผมมา หมออยู่ข้างนอก”

ฉินฟั่งขอคำแนะนำจากจ้าวฉี่ฉิงด้วยสายตา อย่างไรก็ตาม ฟู่ซีเสินเลือกผู้หญิง และละทิ้งพี่น้อง

“โอเค ขอบคุณค่ะ” จ้าวฉี่ฉิงกำลังจะลุกขึ้น แต่ก็มีแรงมาดึงเธอกลับไปที่เดิม

“ไม่เป็นไร ผมไม่ถือสา” ฉินฟั่งมองไปที่จ้าวฉี่ฉิงด้วยรอยยิ้ม และเรียกหมอเข้ามา

ยาถูกจัดเตรียมไว้แล้ว หมอจึงฉีดยาให้ฟู่ซีเสิน และเขาก็ล้มตัวลง

จ้าวฉี่ฉิงตื่นตระหนกกับปฏิกิริยาของฟู่ซีเสิน “หมอ เขาเป็นอะไร？”

“ประธานฟู่ถูกวางยา ทำให้เขากระสับกระส่าย จำเป็นต้องได้รับยากล่อมประสาทในปริมาณที่เหมาะสม เพื่อทำให้เขาสงบลง”

“ขอบคุณค่ะ”

ด้วยความช่วยเหลือของฉินฟั่งและหมอ จ้าวฉี่ฉิงจึงวางฟู่ซีเสินลงบนเตียง ส่วนผู้ช่วยเว่ยและตู้เซี่ยถงที่ได้รับข่าวก็กำลังมาที่นี่

ห้องที่เงียบสงบเต็มไปด้วยผู้คนในทันที เมื่อเห็นว่ามันดึกแล้ว ฉินฟั่งจึงแนะนำให้ทุกคนแยกย้ายกลับไปที่บ้านของตัวเอง

และด้วยสถานการณ์ของฟู่ซีเสินในตอนนี้ ไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้

ตู้เซี่ยถงกำลังจะช่วยจ้าวฉี่ฉิงเก็บของ แต่ฉินฟั่งก็หยุดเธอไว้

เขาหันไปมองจ้าวฉี่ฉิง “คงต้องรบกวนให้คุณช่วยดูแลฟู่ซีเสินอยู่ที่นี่”

“ฉัน？” จ้าวฉี่ฉิงตกใจ อยู่ที่นี่มันอันตรายมากเกินไป ถ้าไม่ระวังเธออาจจะถูกฟู่ซีเสินกิน

“ไม่ต้องห่วง ฟู่ซีเสินหลับสนิทแล้ว และเขาน่าจะตื่นพรุ่งนี้เช้า” ฉินฟั่งพูดถึงปัญหาที่ยุ่งเหยิงของจ้าวฉี่ฉิง

ผู้ช่วยเว่ยถอยออกไปจากในห้องโดยอัตโนมัติ ก่อนที่จ้าวฉี่ฉิงจะมองหาเขา

“ผู้ช่วยตู้ เดี๋ยวผมไปคุณ”

จ้าวฉี่ฉิงยังไม่ทันได้พูดอะไร ฉินฟั่งก็ทำให้ในห้องว่างเปล่า เหลือเพียงแค่ฟู่ซีเสินและจ้าวฉี่ฉิง

จ้าวฉี่ฉิงไม่วางใจที่จะทิ้งให้ฟู่ซีเสินอยู่คนเดียว เธอจึงทำได้เพียงอยู่เป็นเพื่อนเขาที่นี่ และล็อกประตู เพื่อป้องกันไม่ให้จิ้งจอกตัวอื่น ๆ เข้ามา

ในห้องมีเพียงเตียงเดียว จ้าวฉี่ฉิงจึงทำได้เพียงเดินวนไปรอบ ๆ และคิดว่าจะลงไปนอนดีหรือไม่

หลังจากที่จ้าวฉี่ฉิงครุ่นคิดอยู่กว่าสิบนาที ด้วยความที่เธอเหนื่อยล้ามาทั้งวัน เธอก็เริ่มที่จะลืมตาไม่ขึ้น