บทที่ 103 ไม่เกี่ยวข้องกับฉัน

เมื่อจ้าวฉี่ฉิงเข้ามาในบริษัท เหตุการณ์ที่ชั้นล่างก็เป็นปกติดี และไม่มีเสียงดังเอะอะโวยวายเหมือนที่ตู้เซี่ยถงบอก

“ประธานจ้าว？” เมื่อเห็นว่าจ้าวฉี่ฉิงกลับมาที่บริษัทแล้ว ตู้เซี่ยถงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“นั่นใคร พูดต่อสิ” เหม่ยหลานดูสนใจและเชื่อฟังคำพูดของตู้เซี่ยถง

“คุณน้าคะ ต้องขอโทษ ตอนนี้เป็นเวลาทำงานของฉันแล้ว และฉันก็รู้เรื่องเกี่ยวกับลูกสาวของคุณเพียงแค่นั้น ตั้งแต่ที่เธอมาในกองถ่าย ฉันก็......”

ตู้เซี่ยถงยิ้มอย่างจนปัญญา เหม่ยหลานเข้าใจความหมายของเธอในทันที จากนั้นก็โบกมือและพูดว่า “ไม่เป็นไร ลูกสาวของฉันโดดเด่นขนาดนี้ อยู่ที่กองถ่ายเงินเดือนก็คงไม่น้อย”

ช่างเป็นเวลาที่พอดิบพอดี จ้าวฉี่ฉิงและเหม่ยหลานเดินเฉียดไหล่กัน แต่ไม่เห็นหน้ากัน

“ประธานจ้าว เธอออกไปแล้วค่ะ” ตู้เซี่ยถงทำงานที่ที่จ้าวฉี่ฉิงมอบหมายได้เป็นอย่างดี

“โอเค ฉันมีเรื่องต้องทำนิดหน่อย อย่าให้ใครเข้ามารบกวนในห้องทำงานของฉัน”

จ้าวฉี่ฉิงไม่สนใจสิ่งที่ตู้เซี่ยถงพูด ในหัวของเธอเต็มไปด้วยเนื้อหาที่อยู่ในกระดาษ

ไม่ได้อยู่ที่รูปแบบของรหัส อักษรข้างที่พ่อของเธอทิ้งไว้ เป็นการเตือนเธอ

ทันใดนั้นจ้าวฉี่ฉิงก็หยิบกระดาษทั้งหมดออกมา แล้วค่อย ๆ เรียงเข้าด้วยกันทีละเล็กทีละน้อย และผลลัพธ์ก็ออกมา

เมื่อมองไปที่คำสองคำที่อยู่ตรงหน้า ดวงตาของจ้าวฉี่ฉิงก็จมลง ที่แท้ก็เป็นตระกูลอานจริง ๆ

“มิน่าล่ะ หลังจากที่พ่อจากไป เฉียงเวยกรุ๊ปก็เจริญรุ่งเรืองขึ้นมาก จนกระทั่งเทียบระดับชั้นได้กับฟู่ซีเสิน” จ้าวฉี่ฉิงเข้าใจ และเรื่องที่ไม่เข้าใจก็กระจ่างในทันที

เธอเก็บกระดาษทั้งหมด และจิตใจที่สงบก็กระสับกระส่ายอีกครั้ง จ้าวฉี่ฉิงไม่สามารถระงับความโกรธแค้นในใจของเธอได้ เธอต้องการจะไปหาคนที่เกี่ยวข้อง

“ประธานจ้าว คุณจะไปไหนคะ？” ตู้เซี่ยถงที่กำลังจะไปรายงานการทำงาน และเห็นจ้าวฉี่ฉิงรีบออกไปแววตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย

เฉียงเวยกรุ๊ป

“สวัสดีค่ะ คุณนัดไว้ไหมคะ？” คำพูดของพนักงานต้อนรับทำให้จ้าวฉี่ฉิงตกใจ

“ฉันต้องการพบท่านประธานของพวกคุณ” จ้าวฉี่ฉิงระบุจุดประสงค์ของตัวเองอย่างชัดเจน

เฉียงเวยกรุ๊ปต้องรูดบัตรเพื่อเข้าไปข้างใน และทุกช่องก็จะได้รับการดูแลโดยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ดังนั้นจ้าวฉี่ฉิงไม่มีทางเข้าไปได้อย่างเด็ดขาด

“ต้องขอโทษด้วยนะคะ ถ้าไม่ได้นัดไว้ไม่สามารถเข้าไปได้จริง ๆ ค่ะ”

แค่มองแวบเดียวก็รู้ว่าจ้าวฉี่ฉิงไม่ได้นัดไว้ พนักงานที่นี่ได้รับการฝึกอบรมมาเป็นอย่างดี และปฏิเสธคำขอของจ้าวฉี่ฉิงด้วยรอยยิ้ม

“บอกเขาว่าฉันชื่อจ้าวฉี่ฉิง เป็นประธานบริษัทเซิ่งฮุย ฉันมีธุระและต้องการจะพบเขา”

เมื่อเปิดเผยตัวตนและชื่อบริษัทเซิ่งฮุย พนักงานก็ไม่กล้าละเลย และขอความเห็นจากผู้ช่วย

“ประธานจ้าว รบกวนคุณรอสักสามนาทีนะคะ”

“ไม่ต้องหรอก” จ้าวฉี่ฉิงปฏิเสธอย่างเย็นชา ในตอนนี้เธอมีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น ส่วนเรื่องอื่น ๆ ไม่สำคัญ

“ประธานจ้าว คุณสามารถเข้าไปได้ค่ะ”

เมื่อได้รับอนุญาตจากอานหลิน พนักงานก็พาเธอเข้าไปด้วยตัวเอง “ประธานจ้าว ท่านประธานกำลังรอคุณอยู่ที่ห้องทำงานค่ะ”

จ้าวฉี่ฉิงไม่สนใจขั้นตอนใด ๆ เธอตรงไปที่ห้องทำงานของอานหลิน และเคาะประตูอย่างมีมารยาท

“อานหลิน เรื่องของพ่อฉันเกี่ยวข้องกับคุณใช่ไหม？” จ้าวฉี่ฉิงเดินตรงเข้าประเด็น สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเธอ ทำให้อานหลินตกตะลึง

อานหลินปิดเอกสารที่อยู่ในมือ และตอบคำถามของเธออย่างเฉยเมย “ที่แท้ท่านประธานของบริษัทเซิ่งฮุยก็ไร้มารยาท”

“คุณใส่ร้ายพ่อของฉันใช่ไหม ทำให้เขาถูกคนอื่นสงสัย และถูกยัดเยียดข้อหา” จ้าวฉี่ฉิงถามอานหลินเสียงดัง

นัยน์ตาที่เยือกเย็นมีน้ำตาเปียกชื้น ทำไมในโลกนี้ถึงมีคนที่น่าเกลียดชังขนาดนี้？

“จ้าวฉี่ฉิง ฉันแนะนำให้เธอพูดดี ๆ หน่อย ไม่อย่างนั้นเธอต้องรับผิดชอบในการกระทำของตัวเอง”

อานหลินชี้ไปที่กล้องวงจรปิดในห้องทำงาน ทุกการกระทำของจ้าวฉี่ฉิงอยู่ในสายตาของเขา

“ทุกอย่างที่ฉันพูดเป็นความจริง คุณยังจะกล้าเปิดเผยภาพจากกล้องวงจรปิดให้ทุกคนได้ดูอีกไหม？” จ้าวฉี่ฉิงตาแดงก่ำ พ่อของเธอไม่มีทางจะเขียนคำว่าตระกูลอานอย่างไม่มีเหตุผล

หลังจากการกระทำที่รุนแรงของจ้าวฉี่ฉิง อานหลินก็เงยหน้าขึ้น และเห็นปานแดงที่คอของจ้าวฉี่ฉิง