บทที่ 104 ยั่วยวนหรงเยี่ยน

เมื่อถูกฟู่ซีเสินกดหัว จ้าวฉี่ฉิงก็รู้สึกหายใจไม่ออกและใช้มือทุบฟู่ซีเสิน

“ฟู่ซีเสิน ปล่อยฉัน” จ้าวฉี่ฉิงส่ายหัวและพยายามออกมาจากฟู่ซีเสิน

“จะร้องไห้อีกไหม？” เมื่อได้ยินเสียงแหบแห้งของจ้าวฉี่ฉิง ฟู่ซีเสินก็ล็อกตัวเธอไว้แน่น

“ไม่ร้องไห้แล้ว ฉันหายใจไม่ออก”

เพียงแค่พูดประโยคนี้ จ้าวฉี่ฉิงก็แทบจะหมดแรง

ฟู่ซีเสินจึงปล่อยเธอ เขามองเสื้อของตัวเองด้วยความรังเกียจ “คุณมาเช็ดกับผมเนี่ยนะ”

“คุณเป็นคนทำ ฉันไม่ผิด” จ้าวฉี่ฉิงถูกกระทำ และเธอก็เกือบจะจบชีวิตในมือของฟู่ซีเสิน

อารมณ์ของจ้าวฉี่ฉิงค่อย ๆ สงบลงเพราะคำพูดของฟู่ซีเสิน และเธอก็พยายามควบคุมไม่ให้ตัวเองร้องไห้

“ทำไมคุณถึงเชื่อคำพูดของอานหลิน？” ฟู่ซีเสินไม่ได้โต้เถียงกับจ้าวฉี่ฉิง

จ้าวฉี่ฉิงสงบสติอารมณ์ และอธิบายทุกอย่างอย่างชัดเจน และรอให้ฟู่ซีเสินให้บอกผลลัพธ์สุดท้าย

“ดังนั้นคุณก็เลยเชื่อที่อานหลินพูด？” ฟู่ซีเสินดันให้จ้าวฉี่ฉิงนั่งลงบนโซฟา แล้วมองเธออย่างประชดประชัน

“ฟู่ซีเสิน คุณอยู่ใกล้ฉันมากเกินไป”

เขาอยู่ใกล้มากจนจ้าวฉี่ฉิงไม่สามารถนึกถึงปัญหาในหัวของตัวเองได้ และทำได้เพียงจ้องมองผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า

“ข้อเสนอที่ผมบอกไปครั้งก่อน คุณมีคำตอบแล้วหรือยัง？”

จ้าวฉี่ฉิงเห็นเพียงแค่ว่าปากของฟู่ซีเสินขยับ แต่ไม่ได้ฟังว่าพูดอะไร

“คุณคิดว่าอย่างไร？” ฟู่ซีเสินถามจ้าวฉี่ฉิงอีกครั้ง

“ก็ดีนะ” จ้าวฉี่ฉิงหัวเราะออกมา และไม่รู้ว่าเธอตอบคำถามอะไร

“ถ้าคุณคิดว่าไม่มีปัญหาอะไร งั้นก็ให้สื่อประกาศความสัมพันธ์ของเราเลยไหม？”

หลังจากได้รับคำตอบที่น่าพอใจ ฟู่ซีเสินก็เข้าไปใกล้ และนั่งบนโซฟาข้าง ๆ จ้าวฉี่ฉิง

“ความสัมพันธ์อะไร？เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ？” จ้าวฉี่ฉิงเพิ่งจะรู้สึกตัว

“คุณตกลงเป็นแฟนกับผม” ฟู่ซีเสินกล่าวอย่างราบเรียบ

จ้าวฉี่ฉิงเบิกตากว้าง เธอชี้มาที่ตัวเองและชี้ไปที่ฟู่ซีเสิน “คือว่าฉันมัวแต่คิดเรื่องของพ่อ เลยไม่ได้ตั้งใจฟังสิ่งที่คุณพูด”

“คุณแน่ใจนะว่าคุณกำลังคิดเรื่องของพ่อตา？” ฟู่ซีเสินสันนิษฐานว่าเป็นตัวเอง

จ้าวฉี่ฉิงไม่สามารถปล่อยวางเรื่องของพ่อเธอได้ “ฟู่ซีเสิน ฉันขอโทษ ตราบใดที่ยังจัดการเรื่องของพ่อไม่เรียบร้อย ฉันยังไม่อยากคิดเรื่องพวกนี้”

ไม่ง่ายเลยที่ฟู่ซีเสินจะชดเชยส่วนที่ขาดให้กับเธอ เธอต้องการเวลามากกว่านี้ เพื่อที่จะรู้ว่าเธอจะใช้ชีวิตร่วมกับฟู่ซีเสินได้อย่างไร

“พ่อของคุณกับอานหลินมีความแค้นต่อกันมาก และในตอนนี้อานหลินก็ตกเป็นผู้ต้องสงสัย”

ความสุขในแววตาที่เย็นชาของฟู่ซีเสินหายไป และมีท่าทีที่เยือกเย็นอย่างสิ้นเชิง

“พ่อของฉันไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย”

มือของฟู่ซีเสินหยุดชะงัก “นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญมาก ผู้ช่วยเว่ยเตรียมกาแฟไว้ให้คุณ ผมจะให้เขาเอาเข้ามาให้”

เห็นได้ชัดว่าฟู่ซีเสินเย็นชากับเธอ จ้าวฉี่ฉิงเม้มริมฝีปากเล็กน้อย “อ้อ ที่แท้คุณก็ไม่ได้เตรียมไว้ให้ฉัน”

“อย่าล้ำเส้นผม”

คำพูดที่เรียบง่ายของจ้าวฉี่ฉิงสามารถทำให้กระตุ้นความในใจของฟู่ซีเสินได้

ถ้าหากจ้าวฉี่ฉิงพูดอะไรอีกเพียงเล็กน้อย เขาจะต้องทำตามความคิดที่อยู่ในใจของเขาอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม จ้าวฉี่ฉิงฉลาดพอที่จะไม่พูด เธอจ้องมองไปยังแผ่นหลังที่แข็งทื่อของฟู่ซีเสิน และหัวเราะอย่างเงียบ ๆ